كتاب ما پيش از آنكه در دنيا ايجاد كنيم ثبت است و خلق آن بر خدا آسان است . آنگاه كه ايمان در دل انسان رسوخ كند ، براى گذشته كه مىداند مقدرش بوده ، غم و غصه به خود را ه نمى دهد ، چرا كه سر نوشت او بوده كه بر اساس حكمت ( آن هم حكمت مطلقه ) برايش پيش آمده و نگرانى از آينده ندارد . اگر مى بينيم نگران آينده بوده و كارهاى ناباب مى كنيم و اگر مى بينيم از غصه و اندوه ، ضعف اعصاب داريم بايد پى ببريم كه آنچه بايد داشته باشيم نداريم .
امام سجاد ( ع ) در دعاى ابوحمزه مى فرمايد :
اللهم انى اسئلك ايماناً تباشر به قلبى و يقيناً صادقاً حتى اعلم انه لن يصيبتى الا ما كتبت لى و رضنى من العيش بما قسمت لى يا ارحم الراحمين . خدايا ايمانى كه در دلم رسوخ كرده باشد عطايم كن . اگر اين ايمان آمد يقين است و اگر يقين و ايمان آمد ديگر ميدانم كه هر چه بر سرم آيد و آنچه شده و خواهد شد مقدر و درست است .
مراتب ايمان قلبى
ايمان قلبى مراتبى دارد و علماى اخلاق سه درجه براى آن ذكر كرده اند . مرتبه اول را علم اليقين نام نهاده اند و معناى آن اين است كه ايمان دردل رسوخ كرده و شخص دور نمايى از مبدا و معاد را مى بيند . او به چشم دل به مقامى رسيده كه خدا را مى بيند ، به اين مفهوم كه خدا را درك مىكند ، نظير انسان تشنه اى كه تشنگى را درك مىكند و معمولًا انسانها در بن بست ها ، اگر چه ايمان قلبى نداشته باشند ، اين حالت را پيدا مى كنند .