خمس در راه ترويج دين و مصالح عمومى جامعهء اسلامى به اقتضاى زمان به مصرف برسد . در نتيجه ، زندگى اجتماعى سالمى به وجود آيد و افراد جامعه ، در هر موقعيت و شرايطى كه زندگى مىكنند ، خود را نيازمند و محروم احساس نكنند . همهء گروههاى مردم از زندگى انسانى بهرهمند شوند و نيازهاى جسمانى و معنوى افراد جامعه تأمين گردد .
در صورتى كه مؤمن خمس مال خود را با كمال رضايت و اختيار بدهد ، علاوه بر اداى يك وظيفهء اجتماعى ، عمل او عبادت محسوب مىشود .
اگر در كشورهاى اسلامى كسانىكه بيشتر از نيازهاى شخصى و خانوادگى خود دارند ، طبق موازين شرعى خمس مال خود را پرداخت كنند و كسانىكه اين عايدات را دريافت مىكنند به مصارف صحيح و مورد نياز جامعه برسانند ، قدرت مسلمانان در جهان افزايش و دين مبين اسلام در دنيا گسترش مىيابد و فقر و بدبختى نيز در جامعهء اسلامى از بين مىرود .
سابقهء تاريخى خمس
پرداخت خمس در طول تاريخ شيعه داراى سابقهاى طولانى است . در كتب روايى و تاريخى اشارات روشنى در مورد پرداخت خمس و سهم امام به ائمه طاهرين ( ع ) وجود دارد و به اين دليل ، هم امامان بزرگوار و هم شيعيان آنان تحت فشار حاكمان زمان خود قرار مىگرفتند . گاهى سختگيريها به حدى بود كه بعضى از امامان معصوم ( ع ) براى حفظ جان شيعيان ، به حكم تقيه پيروان خود را به طور موقت از پرداخت خمس معاف مىكردند . از زمان امامت حضرت موسى بن جعفر ( ع ) به بعد مسئلهء پرداخت خمس بيشتر مورد تأكيد قرار گرفت ، زيرا خمس درآمد مهمى براى آنان محسوب مىشد و آنان را قادر مىساخت براى پيشبرد اهداف مقدس خوداز آن استفاده كنند .
در تاريخ آمده است كه ازحضرت موسى بن جعفر ( ع ) دربارهء پيرزنى