فصل دوم : روزه
يكى از پايههاى اساسى دين مبيناسلام روزه است و بعد از نماز مهمترين دستور عبادى در اين دين مقدس محسوب مىشود . روزه ، هم از نظر فردى و تهذيب نفس و هم از نظر اجتماعى و جامعهسازى داراى آثار مادى و معنوى بسيار مهمى است .
صوم در لغت به معناى خوددارى است و در اصطلاح شرعى آن است كه مسلمانان در ماه مبارك رمضان از اول اذن صبح تا مغرب ، از خوردن ، آشاميدن و انجام دادن كارهاى ديگرى كه شرع مقدس تعيين كرده است ، اجتناب ورزند .
روزه در ميان اديان مختلف جهان به صورتهاى گوناگون وجود دارد . در اسلام نيز بر عموم مكلّفان ، در صورت نداشتن عذرى ، واجب است كه يك ماه از سال را روزه بگيرند . اگر كسى به دليل داشتن عذر شرعى نتواند در ماه مبارك رمضان روزه بگيرد ، فقط قضاى آن روزها بر او واجب مىشود .
اما اگر شخصى از روى عمد حتى يك روز از ماه مبارك رمضان را روزه نگيرد ، علاوه بر قضا ، كفاره نيز بر او واجب مىشود . مجازات روزه نگرفتن در اسلام خيلى سنگين است و از اين مجازات معلوم مىشود كه روزه در مكتب اسلام از اهميت زيادى برخوردار است .