رحمت او به تو رسيده است تا به واسطهء آن از عقوبت او دور شوى و به رحمت و بخشش او نايل گردى . » « 1 »
نماز جماعت
دربارهء نماز جماعت آيات و روايات فراوانى وارد شده است . بنابر نظر مفسران قرآن ، آياتى كه در آنها امر بها قامهء نماز شده است ، اشاره به نماز جماعت دارند ، زيرا اقامهء صلوة به معناى زنده نگهداشتن نماز و برپا داشتن آن در اجتماع مسلمانان است و در برخى از آيات ، شواهد روشنترى در اين زمينه وجود دارد . به عنوان نمونه آيهء 43 سورهء بقره مىفرمايد :
و اقيموا الصلاة و اتوا الزكوة و اركعوا مع الراكعين . و نماز را بر پا داريد و زكات بدهيد و با ركوعكنندگان ركوع كنيد .
شخصى كه نماز را به صورت فرادى و با حضور قلب بهجا مىآورد و مستحبات و تعقيبات نماز را نيز انجام مىدهد ، مىتوان گفت چنين شخصى نماز خوانده ولى آن را اقامه نكرده است و در فرهنگ قرآنى چنين نمازى كامل نيست . نماز بايد در مسجد ، در ميان مردم و با جماعت خوانده شود .
نماز بايد در ميان اجتماع مسلمانان زنده و پويا باشد . نماز جماعت يك شعار است و اين شعار بايد زنده نگه داشته شود .
در باب نماز جماعت و اهميت آن احاديث فراوانى از پيامبر اسلام ( ص ) و ائمه اطهار ( ع ) نقل شده است . مضمون احاديث اين است كه اگر شخصى بدون دليل نماز جماعت را ترك كرد ، با او همنشينى ، معاشرت و دادوستد نكنيد و با او پيوند ازدواج نيز برقرار نكنيد . پيامبر اكرم ( ص ) دربارهء نماز جماعت مىفرمايند :
هامش
( 1 ) . بحار الانوار ، ج 84 ، ص 230 .