كرد . قرآن كريم به اين موضوع اشاره كرده است و مىفرمايد :
وَ عَلَى الثَّلَاثَة الَّذيِنَ خُلّفُوا حَتَّى إذَا ضَاقَتْ عَلَيْهِمُ الأرْضُ بِمَا رَحُبَتْ وَ ضَاقَتْ عَلَيْهِم أنْفُسُهُمْ وَ ظَنُّوا أن لَّامَلْجَأ مِنَ اللهِ إِلَّا إِلَيْهِ
« 1 » و خدا پذيرفت توبهى آن سه تن را كه از جنگ تخلف كرده بودند ، آنگاه كه زمين با همهى وسعتش بر آنها تنگ شد و جان در تنشان نمىگنجيد و خود دانستند كه جز خداوند هيچ پناهگاهى كه بدان روى آورند ، نيست .
در جنگ تبوك ، هنگامىكه پيامبراكرم ( ص ) فرمان جهاد صادر كردند ، همهء مردم آمادهء جهاد شدند ، مگر كسانى كه عذرى داشتند ، مثلًا به بيمارى يا نقص عضو مبتلا بودند . در ميان مردم مدينه سه نفر بدون هيچ عذرى در جنگ شركت نكردند . وقتى پيامبراكرم ( ص ) و سپاهيان از جنگ بازگشتند ، آن سه نفر به استقبال آن حضرت شتافتند .
پيامبراكرم ( ص ) با ديدن آنان از دور ، دستور دادند كه هيچ مسلمانى با آنان صحبت نكند . هنگامى كه آن سه نفر به حضور پيامبراكرم ( ص ) رسيدند ، سلام كردند . اما آن حضرت به آنان پاسخى نداد . آنها به هر كدام از سپاهيان كه سلام مىكردند ، پاسخى نمىشنيدند . همهء مسلمانان با آنان قهر كردند . كار به جايى رسيد كه همسران و فرزندان آنان نيز در خانه به آنها توجهى نمىكردند . قرآن كريم در اين مورد مىفرمايد كه براى آن سه نفر زندگى به قدرى سخت شد كه نتوانستند در شهر بمانند ، خانهء آنان و حتى مدينه برايشان مانند زندان بود . بر اثر مبارزهء منفى مسلمانان ، آن سه نفر از كار خود پشيمان شدند و براى توبه به درگاه الهى به بيابان رفتند . پس از مدتى پيامبراكرم ( ص ) به دنبال آنان
هامش
( 1 ) توبه / 118