فصل هفتم : امر به معروف و نهى از منكر
دين اسلام ، رسالت هدايت همهء انسانها را در تمام دورهها و نسلها بر عهده دارد ، بنابراين اصول و فروع آن بايد با دقّت هرچه بيشتر نگهدارى شود . كسانى كه به اين دين الهى ايمان دارند ، مسؤوليّت سنگينى را در برابر حفظ و گسترش صحيح آن عهدهدار مىباشند . اين وظيفهء سنگين در پرتو قانون امر به معروف و نهى از منكر انجام شدنى است .
هر كار خير و پسنديده را معروف و هر كار زشت و ناپسند را منكر مىگويند . امر يعنى دستور دادن و نهى به معناى بازداشتن است . بنابراين ، امر به معروف و نهى از منكر ؛ امر كردن به خوبىها و بازداشتن از بدىهاست .
مسلمانان وظيفه دارند افراد ناآگاه و سهلانگار را كه براى وظايف دينى خود اهميّت قائل نيستند ، به بهترين راهى كه در آنان مؤثر است ، به انجام دادن كار نيك و پسنديده امر كنند .
بايد از كار كسى كه با انجام كارى ناپسند به خود و جامعهاش زيان مىرساند ، جلوگيرى به عمل آيد و چه بسا سكوت افراد صالح ، موجب ادامه يافتن منكر يا گسترش فساد در جامعه شود .