« طِفْ بِقَلْبِكَ مَعَ الْمَلائِكَةِ حَولَ الْعَرْشِ كَطَوافِكَ مَعَ الْمُسْلِمينَ بِنَفْسِكَ حَولَ الْبَيْتِ » « 1 »
« آن چنان كه جسمت پيرامون بيت خدا دور مىزند ، با قلب خود گرداگرد عرش خداوند طواف كن . »
تكرار طواف به منظور پيدا شدن مقام تسليم و عبوديت است ، و با حصول اين مرتبه ، دريده شدن حجابها و پس از آن آراسته شدن به زينت ذلّت و مسكنت در مقابل حق ، تواضع و حلم در مقابل خلق ، زهد ، سخاوت و قناعت در برابر دنيا ( مقام تخليه و تحليه ) مىباشد ، در آن حال است كه نور خدا در دل او جلوهگر مىشود ( مقام تجليه ) و راههاى سلامتى يكى پس از ديگرى براى او كشف مىگردد و از ظلمتها ( ظلمت صفات رذيله ، ظلمت نفس امّاره ، ظلمت متابعت از طاغوتهاى انسى و جنّى ، ظلمت هوا و هوس ، ظلمت غم و اضطراب و . . . ) به نور مطلق كشانده مىشود و مورد عنايت خاصّ خداوند واقع مىگردد كه خواه ناخواه به مقام لقاء و فناء كه همان انتهاى صراط مستقيم است مىرسد :
هامش
( 1 ) 1 . مصباح الشريعه ، باب 22