است كه حجّ وى ، حجّ ابراهيمى خواهد بود :
انّى وَجَّهْتُ وَجْهِىَ لِلَّذى فَطَرَ السَّمواتِ وَ الأَرْضَ حَنيفاً وَ ما انَا مِنَ الْمُشْرِكينَ
« 1 » « من روى خويشتن به سوى آن كسى كردم كه آسمانها و زمين را آفريد من در ايمان خود خالصم و از مشركان نيستم . »
اگر حاجيان و سالكان در اين سفر عرفانى ، نيّت خويش را خالص گردانند و هيچ يك از اغراض پست مادّى و دنيوى و حتى اغراض اخروى را در اين عمل شريف دخالت ندهند ، بلكه توجّه خود را يكسره به جانب ميزبان و « صاحب البيت » معطوف دارند و جز رضايت او را در نظر نياورند ؛
الَّا ابْتِغاءَ وَجْهِ رَبِّهِ الْاعْلى
« 2 » « مگر جستن خشنودى پروردگار والاى خويش »
آنگاه محصول تلاش خود را در خشنودى دوست ، نظاره خواهند كرد ؛
هامش
( 1 ) 1 . انعام / 79
( 2 ) 2 . ليل / 20