شرح
« ارشادى » است امّا « نهى » در قسم دوّم از عبادات مكروهه بنا بر طريق و جواب « چهارم » كه فعلا درصدد بيان آن هستيم فقط « ارشادى » هست نه مولوى و نمىتوان نهى در « لا تصلّ فى الحمّام » را مولوى دانست زيرا نهى مولوى بايد داراى ملاك مربوط به خود باشد و آن ملاك در محلّ بحث وجود ندارد . اگر كسى نمازش را در حمّام خواند مانند كسى نيست كه مرتكب يك مكروهى شده باشد بلكه فقط مسألهء اقليّت ثواب ، مطرح است و اقليّت ثواب ، موجب نمىشود كه آن نهى ، مولوى باشد .
سؤال : بين نهى ارشادى محلّ بحث با نهى ارشادى در قسم اوّل از عبادات مكروهه - طبق جواب سوّم - چه فرقى هست ؟
جواب : نهى مذكور در ما نحن فيه ارشاد به اين است كه مأمور به را در ضمن تشخّص دار و خانه يا در ضمن تشخّص در مسجد اتيان نمائيد ، ارشاد به افراد فاقد حزازت و فاقد اقليّت ثواب است .
امّا نهى ارشادى قسم اوّل « 1 » : در قسم اوّل ، يك عنوان راجحى « منطبق » يا « ملازم » با ترك بود و ارشاد هم ارشاد به تحصيل آن عنوان راجح بود خواه عنوان مذكور ، جنبهء انطباق داشته باشد يا ملازمه ، پس مرشد اليه در آن نهى « ترك الطّبيعة المأمور به » و « ترك الصّلاة فى الحمّام » است امّا مرشد اليه در محلّ بحث اتيان الطّبيعة فى ساير المصاديق مع ساير الخصوصيّات است .
به عبارت ديگر : ما در ارشاد قسم چهارم - محلّ بحث - عنوان راجحى نداريم كه منطبق يا ملازم با ترك باشد و اصلا مسألهء ترك ، مطرح نيست بلكه مقايسهء بين افراد و مشخّصات ، مطرح است به خلاف ارشاد قبلى كه ناظر بر ترك و عنوان راجحى است كه منطبق يا ملازم بر ترك مىباشد .
هامش
( 1 ) - در طريق سوّم - كه در محلّ بحث هم امكان جريان دارد .