شرح
متنجّس قصد تقرّب كند امّا در محلّ بحث ، قصد تقرّب به وسيلهء وضو با آب متنجّس نشده لذا حرمت تشريعى تحقّق پيدا نمىكند و حرمت ذاتى هم كه از اوّل ، مطرح و متحقّق نبوده .
سؤال : چرا مستفاد از روايت ، اين است كه مكلّف بايد آب آن دو ظرف را بريزد و تيمّم كند ؟ - در روايت ، چنين آمده : « يهريقهما » .
جواب : الف : ممكن است بگوئيم روايت مزبور بر خلاف قاعده ، يك حكم تعبدى را ثابت مىكند .
ب : اگر مكلّف بخواهد با آب آن دو ظرف مشتبه وضو بگيرد ، مواضع وضوى او ، متنجس و به نجاست خبثى مبتلا مىشود لذا شارع مقدّس براى اينكه مكلّف ، گرفتار نجاست خبثى نشود ، دستور اراقهء آب آن دو ظرف را صادر كرده است .
سؤال : چگونه و به چه كيفيّتى مكلّف ، گرفتار نجاست خبثى مىشود ؟
جواب : فرضا مكلّف ، اوّل با ظرف « الف » وضو گرفت بعد از اتمام وضو كه بنا دارد با ظرف « ب » وضو بگيرد ، قاعدتا اوّل ، مواضع وضو را با آب ظرف « ب » به حسب ظاهر تطهير مىكند سپس مشغول وضو به وسيلهء آب ظرف « ب » مىشود وقتى او آب را بر دست خود بهعنوان تطهير مىريزد به مجرّد اينكه آب ظرف « ب » با دست او ملاقات پيدا كرد در همان لحظه هم يقين پيدا مىكند كه آن موضع ، متنجس است زيرا :
اگر آب ظرف « الف » متنجس بوده ، هنوز مطهرى نيامده ، در مطهّر ، « تعدّد » - دو مرتبه آب ريختن - لازم است ، چنانچه بگوئيد تعدّد ، لازم نيست بلكه « انفصال « 1 » » غساله ، شرط
هامش
( 1 ) - يعنى آبى كه بهعنوان تطهير بر موضع مىريزند بايد از محل ، جدا شود تا طهارت حاصل گردد .