شرح
مخصوص حيوان قطع شود همچنين حيوان در هنگام ذبح به طرف قبله قرار گيرد و . . .
اگر مقصود وجود شرائط فوق هست پس هر حيوانى قابليّت تذكيه دارد .
مقصود از تذكيه اين است كه علاوه بر شرائط فوق بايد يك خصوصيّت ذاتى در حيوان موجود باشد كه آن ويژگى سبب مىشود كه حيوان قابليّت تذكيه پيدا كند و اگر آن خصوصيّت ضميمهء ساير شرايط شد در اين صورت تذكيه محقّق مىشود بنابراين تصوّر نكنيد كه عنوان « تذكيه » عبارت از همان جهاتى است كه انسان هنگام ذبح با چشم و گوش مىبيند و لذا مىگوئيم اگر اين خصوصيّت و جهت ذاتى را احراز نكنيم ما شك در « قابليّت تذكيه » حيوان مىكنيم .
ب - اثر تذكيه چيست ؟
در تمام موارد اثر تذكيه عبارت از طهارت است يعنى هر حيوانى كه تذكيه شد مسلّما طاهر و پاك است امّا لازمهء تذكيهء حيوان اين نيست كه خوردن گوشت آنهم حلال است البتّه در بعضى از فروض اگر تذكيه احراز شد ، به دنبال آن حلّيّت را هم مىتوان ثابت كرد .
ج - مقدّمهء ديگر اين است كه مذكّى به چه حيوانى اطلاق مىشود ؟
سؤال ديگر : آيا عنوان « ميته » بر « غير مذكّى » اطلاق مىشود ؟ يعنى غير مذكى داخل عنوان ميته است ؟
جواب : ميته به حيوانى گفته مىشود كه به مرگ طبيعى ( حتف انف ) مرده است و آيهء شريفه ( حرّمت عليكم الميتة ) هم دلالت بر حرمت آن مىنمايد .
و « مذكّى » حيوانى است كه چهار رگ مخصوصش قطع شده و آن خصوصيّت ذاتى و ساير شرائط « 1 » را داشته .
هامش
( 1 ) - مانند ، اسلام ذابح ، تسميه نام خدا هنگام ذبح و . . .