إيضاح الكفاية (فارسى) — صفحة 209
فصل قد عرفت حجية ظهور الكلام في تعيين المرام [ 1 ] . فإن أحرز بالقطع و أن المفهوم منه جزما - بحسب متفاهم أهل العرف - هو ذا فلا كلام [ 2 ] . [ 1 ] - تاكنون ثابت كردهايم كه يكى از امارات ، اصالة الظّهور است فعلا در اين فصل ، حدود و سعه و ضيق اين اصل را در چند فرع بحث مىكنيم . از چه راههائى مىتوان ظهور كلام را به دست آورد [ 2 ] - 1 : انسان اگر بهطور يقين و قطع ظاهر كلام متكلّم را پيدا كند ديگر بحثى ندارد زيرا قبلا ثابت كرديم ظهور كلام معتبر است . تذكّر : اگر مراد متكلّم را بهطور يقين و قطع بفهميم اين داخل در نص است و ربطى به ظهور ندارد . مثال : متكلّم گفت : رأيت اسدا ، اگر ما اصلا احتمال ندهيم كه قرينهاى در كلام او بوده است در اين صورت بلا اشكال اصالة الظّهور حجّت است .