شرح
وجوب و استحباب است اينجا چنانچه كسى بخواهد احتياط كند لازمهاش اين است كه نماز را با سوره قرائت كند و مستلزم تكرار عمل نمىباشد .
در اين فرض احتياط مانعى ندارد و لطمهاى به قصد قربت و قصد اطاعت نمىزند چون شما كه نماز را با سوره قرائت و قصد قربت مىكنيد در اين صورت اگر سوره واجب هم نباشد يك جزء مستحب است و لو مستحب هم نباشد وجود سوره لطمهاى به نماز نمىزند ( فرض ما جائى است كه وجود جزء باعث اشكال در مأمور به نمىشود ) .
كما اينكه از نظر قصد وجه هم مشكلى پيش نمىآيد .
براى قصد وجه دو احتمال و دو صورت ذكر كردهاند : يكى اينكه انسان عمل عبادى را مغيّاى به غايت آن بكند و بگويد اصلّى صلاة الظّهر لوجوبه يا اصلّى صلاة الليل لاستحبابه .
و ديگر اينكه انسان عنوان صفتيّت را در عبادت اخذ نمايد و بگويد اصلّى صلاة واجبة يا اصلّى صلاة مستحبّة .
ما قصد وجه را به هر معنى قبول كنيم كسى كه نمازش را با سوره قرائت مىكند مىتواند قصد وجه داشته باشد او مىگويد اصلّى صلاة واجبة و به قصد وجهش ضربهاى وارد نمىشود كما اينكه به مسئلهء رعايت تميز هم لطمهاى وارد نمىشود .
تميز : يعنى مشخّص كردن مأمور به از غير مأمور به - كسى كه نماز را با سوره مىخواند ابهام و ترديدى در مأمور به ندارد .
خلاصه : قصد قربت ، قصد وجه و تميز از امورى هستند كه تأخّر از امر مولى دارند يعنى بعد از امر مولى اين عناوين پيدا مىشوند و از ناحيه هيچيك از اين سه عنوان لطمهاى به مأمور به وارد نمىشود .