شرح
به بيان بعضى از آنها پرداخته و درعينحال ، مورد اشكال قرار دادهاند .
تذكّر : مصنّف براى آن ثمرات - سه ثمره - يك ايراد مشترك « 1 » بيان كرده و درعين حال نسبت به هركدام از آنها يك اشكال اختصاصى ذكر نموده ، ما هم براى سهولت تبيين مطلب ، ترتيب متن كتاب را رعايت ننموده و به اين ترتيب آن را بيان مىكنيم كه :
ابتدا ، اصل ثمره و سپس اشكال مشترك و بعد از آن به ذكر اشكال اختصاصى مربوط به هريك از آنها مىپردازيم .
بيان ثمرهء اوّل :
گفتهاند اگر انسان ، نذر كند كه يك واجبى را انجام دهد در اين صورت اگر مقدّمهء واجب را واجب بدانيم ، نتيجهاش در نذر مذكور هم ظاهر مىشود كه : اگر آن مكلّف ، مقدّمهء يك واجب را انجام دهد به نذر خود ، عمل كرده است زيرا « مقدّمة الواجب واجبة » امّا چنانچه قائل به ملازمه نشده و گفتيم مقدّمهء واجب ، وجوب ندارد ، مكلّفى كه مقدّمهء يك واجب را انجام مىدهد به نذر خود موافقت ننموده « لانّ مقدّمة الواجب ليست بواجبة . » اشكال مشترك « 2 » : مسألهء موافقت و مخالفت با نذر و اينكه در چه موردى موافقت با نذر حاصل شده و در كجا مخالفت تحقّق پيدا كرده ، حكم شرعى نيست و ارتباطى به شارع مقدّس ندارد . سؤال : اگر مكلّفى نماز ظهرش را صحيحا اتيان نمود چه كسى حكم مىكند كه مأتىّ به با مأمور به موافقت و انطباق دارد ؟ جواب : اگر نماز انسان از نظر اجزا و شرائط مطابق دستور شارع باشد ، عقل حكم مىكند آن نماز ، مطابق با حكم خداوند متعال است .هامش
( 1 ) - به نحو اختصار .
( 2 ) - مصنف رحمه اللّه اشكال مشترك را تحت عنوان « و منه قد انقدح . . . » بسيار مختصر و به نحو اشاره بيان كردهاند لذا ما همراه با ذكر هر ثمره ، آن اشكال را توضيح مىدهيم .