هذا مضافا إلى أنّ الأمر الغيريّ لا شبهة في كونه توصّليّا ، و قد اعتبر في صحتها إتيانها به قصد القربة [ 1 ] .
شرح
مطرح نيست درحالىكه بيان شما دربارهء طهارات ثلاث ، صادق نيست و چنانچه كسى آنها را اتيان نمايد ، موجب قرب الى المولى را فراهم نموده و در بعضى از روايات ، نسبت به وضوى تجديدى ، تعبير به « نور على نور » شده پس آنها موجب قرب الى المولى و استحقاق مثوبت هستند .
خلاصهء اشكال « 1 » : چرا فرموديد بر امر غيرى ، اثرى مترتّب نمىشود درحالىكه موافقت امر غيرى و تحصيل طهارت ، موجب قرب به مولا و استحقاق مثوبت است ؟
[ 1 ] - 2 - ترديدى نيست كه تمام اوامر غيرى ، توصّلى هستند و منظور از امر توصّلى ، اين است كه در موافقت و اطاعت آنها نيازى به قصد قربت نيست ، لزومى ندارد كه مأمور به ، به امر غيرى به داعى امر و قصد قربت ، اتيان شود بلكه صرف اتيان مأمور به به هر نيّتى ، كفايت مىكند مثلا پرداخت دين ، يكى از واجبات توصّليّه شرعيّه هست كه به هر قصدى - و لو رياء - ادا شود ، كافى است و ذمّهء مديون برى مىشود . اوامر غيريّه هم توصّلى هستند مثلا طهارت لباس مصلّى يكى از شرائط نماز هست ، شما به هر نيّتى لباس خود را تطهير نمائيد ، كفايت مىكند .
اشكال : اوامر غيرى بدون ترديد ، توصّلى هستند و در اوامر توصّلى ، نيازى به رعايت قصد قربت نيست امّا اين مطلب در مورد طهارات ثلاث - وضو ، غسل و تيمّم - صحيح نيست زيرا آنها حتما بايد به داعى امر و به قصد قرب ، اتيان شوند مثلا اگر كسى بدون
هامش
( 1 ) - و لا سبيل الى دفع الاشكال بما تقدم فى مثل مقدمات الجهاد او نقل الاقدام الى زيارة الحسين عليه السّلام من احتمال التفضل او التوزيع اذ لعله قد يأباه مساق الاخبار الدالة على ذلك . ر . ك :
عناية الاصول 1 / 385 .