عالى نيست بايد استعلاء نموده و براى خود مقام علو ، فرض نمايد كه طبق بيان آنها اگر فقيرى با لحن آمرانه از ما تقاضاى كمك نمايد ، در اين صورت هم عنوان « امر » تحقّق دارد . پس در صدق عنوان امر يا علو حقيقى معتبر است و يا علو فرضى و استعلاء .
گروه مذكور ، دليلى دارند كه مصنّف به صورت دفع توهّم ، جواب آنها را بيان نمودهاند :
دليل : اگر فقيرى به يك شخص بزرگى رجوع نمايد و با لحن آمرانه از او تقاضاى كمك كند در اين صورت ، عقلاء در مقام توبيخ او برآمده ، مىگويند « لم تأمره » يعنى تو حقّ صدور امر نداشتى و چرا امر كردى از اينكه عقلاء در موقع توبيخ ، جملهء مزبور را استعمال مىكنند ، كشف مىكنيم كه طلب آن فقير هم داراى عنوان « امر » هست و اگر عنوان « امر » نمىداشت پس چرا عقلاء جملهء « لم تأمره » را استعمال كردند ؟
جواب : اگر شما به اصل توبيخ عقلاء تمسّك مىكنيد ، بدانيد كه توبيخ عقلاء به خاطر « امر » نيست بلكه سرزنش آنها مربوط به اساس و ريشهء امر است كه چرا تو استعلاء نموده و براى خود ، علوّ خيالى فرض كردهاى آنها كانّ در مقام بيان اين هستند كه علوّ تو پشتوانهاى ندارد و بىجهت خود را عالى تصوّر كردهاى و اگر مىگوئيد چرا عقلاء در مقام توبيخ عبارت « لم تأمره » را دربارهء او استعمال كردهاند ، جواب شما اين است كه :
سافل ، استعلاء و براى خود علوّ فرضى تصوّر نموده لذا عقلاء در مقام توبيخ ، به استناد نظر سافل كه براى خود « امرى » ترتيب داده كه مبنايش علوّ خيالى هست به او مىگويند « لم تأمره » در حقيقت ، عبارت مذكور ، واقعيّتى ندارد و عقلاء روى مبناى آمر ، آن جمله را بيان مىكنند .
مصنّف « ره » دليل و شاهدى بر مدّعاى خود اقامه نمودهاند كه :
إيضاح الكفاية (فارسى) — صفحة 407
مساهمون: الشيخ فاضل اللنكراني
ص٤٠٧