« الَّذينَ يُقيمُونَ الصَّلاةَ وَيُؤْتُونَ الزَّكاةَ وَهُمْ راكِعُونَ » ؛ « 1 »
همان كسانى كه نماز را برپا مىدارند و در حال ركوع زكات مىپردازند .
علّامه امينى رحمه اللَّه در كتاب الغدير نظايرى براى اين تعبير در قرآن مجيد بر اساس روايات و احاديث جمع آورى كردهاند . « 2 » اين گونه موارد به تأمّل و انديشه نياز دارد كه چه نكتهاى هست ؟ چرا فعلى كه از يك نفر سر زده به صيغه جمع آمده است ؟ چرا كه كلام خداست و لابد حكمتى دارد .
و گرنه خلاف واقع خواهد بود كه فعلى از يك نفر سر زده ، بگويند : جمعى اين كار را انجام دادهاند ؟ بايد نكتهاى داشته باشد .
قرآن كريم خودش را اين گونه معرّفى مىكند :
« لا يَأْتيهِ الْباطِلُ مِنْ بَيْنِ يَدَيْهِ وَلا مِنْ خَلْفِهِ تَنْزيلٌ مِنْ حَكيمٍ حَميدٍ » ؛ « 3 »
هيچ گونه باطلى ، نه از پيش رويش ، و نه از پشت سرش به سراغش نمىآيد ؛ چرا كه از سوى خداوند حكيم و شايستهء ستايش نازل شده است .
مطلب سوم . در قرآن مجيد يك فعل به خداوند متعال اسناد مىشود و در جاى ديگر همان فعل به غير بارى تعالى . در موردى مىخوانيم :
« اللَّهُ يَتَوَفَّى اْلأَنْفُسَ حينَ مَوْتِها » ؛ « 4 »
خداوند جانها را به هنگام مرگ مىگيرد .
در اين جا گرفتن روح به طور مستقيم به خود خداوند متعال نسبت داده
هامش
( 1 ) . سوره مائده ( 5 ) : آيه 55
( 2 ) . ر . ك . الغدير : 3 / 163
( 3 ) . سوره فصلت ( 41 ) : آيه 42
( 4 ) . سوره زمر ( 39 ) : آيه 42