لا بأس بذكر اللَّه وأنت تبول ، فإنّ ذكر اللَّه عزوجلّ حسن على كلّ حالٍ ، فلا تسأم من ذكر اللَّه . « 1 »
اما ذاكر بودن شرايط و آدابى دارد ، ياد خدا بايد به طورى باشد كه به دنبال آن خدا او را ياد كند كه فرمود :
« فَاذْكُرُوني أَذْكُرْكُمْ » ؛ « 2 »
مرا ياد كنيد تا شما را ياد كنم .
طورى باشد كه به دنبال اطمينان و آرامش بوده باشد ، كه فرمود :
« أَلا بِذِكْرِ اللَّهِ تَطْمَئِنُّ الْقُلُوبُ » ؛ « 3 »
آگاه باشيد كه با ياد خدا دلها آرامش مىگيرد .
چه آثارى براى هر يك از اذكار وجود دارد ؟
آيا واقعاً مراد از دائم الذكر بودن يعنى ائمّه عليهم السلام دائماً « سبحان اللَّه والحمد للَّه » مىگفتند ؟ يا آن بزرگواران لحظهاى و كمتر از آن و در هيچ حالى از احوال ، از خداوند متعال غافل نبودند ؟
به راستى آيا مىشود انسانِ ساكت ، ذاكر خدا باشد ؟
آيا مىشود انسان حتى وقتى حرفهاى ديگرى مىزند ذاكر خداوند متعال باشد ؟
آيا مىشود انسان در حين اشتغال به كارى از كارهاى دنيا ، ذاكر خداوند متعال باشد ؟
آرى ، مىشود ؛ امّا براى چه انسانهايى ؟
هامش
( 1 ) . الكافى : 2 / 497 ، حديث 6
( 2 ) . سوره بقره ( 2 ) : آيه 152
( 3 ) . سوره رعد ( 13 ) : آيه 28