بخشش حاصل نمىشود .
/ 122 براى اين كه رحمت پروردگار نصيب ما شود لازم است كه به ديگران نيكى كنيم و از آنچه حاصل مىكنيم چيزى در راه خدا انفاق نماييم و گرنه نصيبى از رحمت و هدايت نخواهيم داشت . چرا ؟ در زندگى انسان چه رابطهاى ميان احسان و هدايت وجود دارد .
پاسخ اين است كه كسانى كه از احسان روى برتافتهاند و حقوق ديگران را به سود خود غصب مىكنند ، در اين جهان پهناور ، جز خود و منافع خود را نمىبينند . او بندهء هواى خويشتن است پس از حق دورى مىگزيند . همه چيز را به مقياس مصالح خود مىسنجد نه بر حسب ارزشى كه دارند . هدف خود اوست نه حقيقت و اين همه سبب انحراف مىشود . عقل و اديان الهى انسان را به حقايق موجودات توجه مىدهند ، در حالى كه شهوات و هواهاى نفسانى او را به درون ذات خود سوق مىدهند . پس از پى هواهاى نفسانى رفتن چراغ عقل را خاموش مىكند و اين همان ضلالت است . از اين جاست كه پروردگار ما تأكيد مىكند كه نيكوكار به راه هدايت مىرود در عالم معنويات و به سوى رحمت مىگرايد در اين جهان مادى . و اين خود يكى از ثمرات هدايت است .
اگر به آيات قرآنى توجه كنيم در مىيابيم كه مهمترين امتيازات پيامبران نيكى كردن ايشان در حق مردم است ، بلكه نيكوكارى عامل مهم در برگزيدن ايشان است براى پيامبرى .
خداى تعالى دربارهء پيامبر خود يوسف مىگويد : « چون به سن رشد رسيد او را حكمت و علم داديم و نيكوكاران را چنين پاداش دهيم » . ( يوسف 22 ) و از موسى ( ع ) گويد : « چون به سن رشد رسيد و برومند شد او را فرزانگى و دانش داديم و نيكوكاران را چنين پاداش مىدهيم » . « 1 » خداى تعالى اين معنى را به صورت كلى بيان مىفرمايد آنجا كه مىگويد :
هامش
( 1 ) - قصص / 14 .