[ 48 ] «
اللَّهُ الَّذِي يُرْسِلُ الرِّياحَ فَتُثِيرُ سَحاباً فَيَبْسُطُهُ فِي السَّماءِ كَيْفَ يَشاءُ
- خداست كه بادها را مىفرستد تا ابرها را بر انگيزد ، و چنان كه خواهد بر آسمان بگسترد . » خداوند بادها را مىفرستد ، بادها ابرها را متراكم مىسازند گاه بر هم انباشته مىشوند و گاه در آسمان گسترده مىشوند و بر هر كس از بندگانش كه بخواهد باران مىبارد .
/ 95 «
وَ يَجْعَلُهُ كِسَفاً
- و آن را پاره پاره مىكند . » مراد آن است كه به صورت قطعاتى در آسمان به جنبش مىآيند .
«
فَتَرَى الْوَدْقَ يَخْرُجُ مِنْ خِلالِهِ
- و بينى كه باران از خلال ابرها بيرون مىآيد . » گويى ابرهاى آبستن بار خود بر زمين مىنهند .
اگر حركت بادها و فشار آنها بر ابرها نباشد و اگر تراكم ابرها و حركت آنها در اثر وزش هواى سرد نباشد باران نخواهد بود .
سپس پروردگار عالم از حركت و دگرگونى ابرها در فضا به حالات مختلف قلب انسان در زمين مىپردازد . كه انتظار باران مىكشد و چون باران مىبارد شادمان مىشود .
«
إِذا هُمْ يَسْتَبْشِرُونَ
- و چون باران را به هر كه خواهد از بندگانش برساند شادمان شوند . » زيرا باران بشارت راحت و رفاه و ثروت مىدهد .
[ 49 ] «
وَ إِنْ كانُوا مِنْ قَبْلِ أَنْ يُنَزَّلَ عَلَيْهِمْ مِنْ قَبْلِهِ لَمُبْلِسِينَ
- اگر چه پيش از آن كه باران بر آنها ببارد نوميد بودهاند . » اگر باران دير كند و زمانش بگذرد و نبارد انسان نوميد مىشود ، آيا انسان نمىداند آن كس كه آسمانها و زمين را به رحمت خود آفريده است او را ترك نخواهد كرد ؟ ولى بشر عادت اوست كه در چنين مواقعى / 96 توكل را از دست بنهد و اميد به آينده را از دست بدهد .