بخشد .
شرح آيات :
[ 47 ] «
وَ لَقَدْ أَرْسَلْنا مِنْ قَبْلِكَ رُسُلًا إِلى قَوْمِهِمْ فَجاؤُهُمْ بِالْبَيِّناتِ فَانْتَقَمْنا مِنَ الَّذِينَ أَجْرَمُوا
- و پيش از تو پيامبرانى را بر قومشان فرستاديم . آنان با دليلهاى روشن خود نزدشان آمدند و ما از كسانى كه گناه كردند ، انتقام گرفتيم . » اين يكى از آثار رحمت خداست كه بندگانش را به مجرد انحراف از دين عقاب نمىكند ، بلكه نخست آنان را به وسيلهء پيامبرانش هشدار مىدهد .
آيا اگر كودكى را بنگرى كه بر ستيغ كوهسارى بازى مىكند آيا نمىترسى كه نكند بيفتد ؟ آيا براى حفظ او از سقوط تلاش نمىكنى ؟ پيامبران خدا نيز چنين هستند مىكوشند / 94 تا بندگان خدا در درههاى فساد سقوط نكنند .
ولى اين به معنى آن نيست كه خدا بندگانش را به اكراه به راه هدايت سوق مىدهد . بلكه كسانى كه مرتكب جريمهاى شدهاند در پايان راه در معرض انتقام پروردگار قرار مىگيرند . امام مؤمنان ؟ بر خداست كه آنان را يارى رساند :
«
وَ كانَ حَقًّا عَلَيْنا نَصْرُ الْمُؤْمِنِينَ
- و يارى دادن مؤمنان بر عهدهء ما بود .
در حديث آمده است كه رسول خدا ( ص ) فرمود :
هر مسلمانى كه آبروى برادرش را حفظ كند بر عهدهء خداست كه او را از آتش جهنم نگهدارد . پس رسول اللَّه خواندند : «
وَ كانَ حَقًّا عَلَيْنا نَصْرُ الْمُؤْمِنِينَ
» . « 34 » يارى كردن خداى تعالى مؤمنان را ضرورتا به اين معنى نيست كه خدا مستقيما به دست خود آنان را يارى مىكند . بلكه اين يارى گاه به وسيلهء مؤمنان ديگر است . همان گونه كه وسيلهء عذاب كافران را به دست مؤمنان فراهم مىآورد .
هامش
( 34 ) - نور الثقلين ، ج 4 ، ص 191 .