است كه از شهر خارج نشده باشند .
[ 62 ] اين قضاوت قانون الهى است و بايد در هر جا و هر زمان اجرا گردد .
زيرا اين گونه مردم اختصاص به زمان پيامبر ندارند در زمانهاى پيشين بودهاند و بسا در زمانهاى بعد هم يافته شوند .
«
سُنَّةَ اللَّهِ فِي الَّذِينَ خَلَوْا مِنْ قَبْلُ وَ لَنْ تَجِدَ لِسُنَّةِ اللَّهِ تَبْدِيلًا
- و اين سنت خداوندى است كه در ميان پيشينيان نيز بود و در سنت خدا تغييرى نخواهى يافت . » در حديثى از على بن ابراهيم آمده است كه اين آيه دربارهء قومى از منافقين كه در مدينه شايعه پراكنى مىكردند نازل شد . رسول اكرم به يكى از غزوات خود رفت . اينان شايع كردند كه او كشته يا اسير شده است . مسلمانان از اين خبر غمگين گرديدند و به آن حضرت شكايت بردند . خدا اين آيه را فرستاد « اگر منافقان و كسانى كه در دلهايشان مرضى است و آنها كه در مدينه شايعه مىپراكنند از كار خود بازنايستند تو را بر آنها مسلط مىگردانيم تا از اين پس جز اندكى با تو در شهر همسايه نباشند » . يعنى فرمان مىدهيم به تو كه آنها را جز اندكى از آنها را از مدينه اخراج كنى . « 38 »
/ 391
[ سوره الأحزاب ( 33 ) : آيات 63 تا 73 ]
يَسْئَلُكَ النَّاسُ عَنِ السَّاعَةِ قُلْ إِنَّما عِلْمُها عِنْدَ اللَّهِ وَ ما يُدْرِيكَ لَعَلَّ السَّاعَةَ تَكُونُ قَرِيباً ( 63 ) إِنَّ اللَّهَ لَعَنَ الْكافِرِينَ وَ أَعَدَّ لَهُمْ سَعِيراً ( 64 ) خالِدِينَ فِيها أَبَداً لا يَجِدُونَ وَلِيًّا وَ لا نَصِيراً ( 65 ) يَوْمَ تُقَلَّبُ وُجُوهُهُمْ فِي النَّارِ يَقُولُونَ يا لَيْتَنا أَطَعْنَا اللَّهَ وَ أَطَعْنَا الرَّسُولا ( 66 ) وَ قالُوا رَبَّنا إِنَّا أَطَعْنا سادَتَنا وَ كُبَراءَنا
هامش
( 38 ) - نور الثقلين ، ج 4 ، ص 307 .