هر كه از آن در داخل شد رهايى يافت و هر كه داخل نشد به هلاكت رسيد » .
و در خبر آمده است كه رسول ( ص ) در خانهء على و فاطمه را كوبيد و گفت : « نماز ، نماز اى اهل بيت » .
سپس اين آيه
« إِنَّما يُرِيدُ اللَّهُ لِيُذْهِبَ عَنْكُمُ الرِّجْسَ . . .
الخ » را با صداى بلند قرائت كرد . و زمان هنگام فجر بود . و اين امر شش ماه طول كشيد و هدفش آن بود كه همهء مردم بشنوند . اين تأكيد او سببش عاطفه و شفقت به فرزندان خود نبود ، بلكه يك فرمان مستقيم الهى بود ، زيرا سنت خدا در زندگى اين بود كه خط نبوت ادامه پيدا كند ، البته در ميان مردمى همه نيكوكار / 331 و پاكدل . آن گاه در ميان نسلهاى بعد ادامه يابد . شايد آن جا كه در قرآن آمده است « ما قرآن را فرو فرستاديم و ما خود نگهبان او هستيم » اين نگهدارى به وسايل متعدد تمام مىشود . مهمترين آن وسايل وجود خط اصيلى است كه رسالت را از تحريف حفظ كند .
همان گونه كه مردم به پيشوا و امامى نياز دارند و به يك خط اصيل كه افراد آن به روح نبوت پيوسته باشند و آن را در رفتار خود تجسم بخشند و در طول زمان براى ديگران به ارث گذارند تا همهء نسلها از آن بهرهمند شوند در دعاى ندبه به اين امر اشارتى روشن دارد . آن جا كه گويد :
« كجايند فرزندان حسين . صالحى پس از صالح ديگر و صادقى بعد از صادقى ديگر . كجاست راه پس از راه و كجايند نيكان پس از نيكان و كجايند خورشيدهاى طالع و ماههاى نورانى و ستارگان فروزان . كجايند اعلام دين و قواعد علم كجاست آن كه خدا او را براى جهان ، باقى گذاشته و از عترت راهنما خالى نيست » .
در اصول كافى آمده است ( ج 1 ) كه امام باقر ( ع ) گفت :
« به خدا سوگند از زمانى كه آدم جان به جان آفرين داد خداى تعالى هيچ زمينى را بدون امامى راهنما به سوى خدا وانگذاشته است . آن امام حجت اوست بر بندگانش و زمين هيچ گاه از حجت خالى نباشد » .
پس تعجبى ندارد اگر حديث اهل بيت را در سورهء احزاب بيابيم . سورهاى