استكبار در دنيا ، اهانت در آخرت است . حتى در حديث آمده است كه خدا مستكبرين را در آخرت به صورت مورچه به محشر مىآورد كه مردم بر سر آنها پاى نهند .
در اين جا مىگويد : « عذاب دردآور » ، زيرا آن كه استكبار مىورزد از آيات خدا اعراض مىكند و اين به سبب التذاذ از شهوات دنياست . جزاى اين عمل درد كشيدن در قيامت است ، زيرا جزاى هر عملى از جنس همان عمل است .
[ 8 ] در مقابل اين جزاء سخن از جزاء مؤمنان به ميان مىآيد :
«
إِنَّ الَّذِينَ آمَنُوا وَ عَمِلُوا الصَّالِحاتِ لَهُمْ جَنَّاتُ النَّعِيمِ
- نصيب آنان كه ايمان آوردهاند و كارهاى شايسته كردهاند باغهاى پر نعمت بهشت است . » اين پاداش اين است كه از نعمتهاى دنيايى در راه خدا انفاق كردهاند .
[ 9 ] ولى فرق است ميان نعمت دنيوى و نعمت اخروى ، نعمت اخروى جاويدان و فناناپذير است .
«
خالِدِينَ فِيها وَعْدَ اللَّهِ حَقًّا
- در آن جا جاويدانند . وعدهء خدا راست است . » / 132 دليل بر صدق وعدهء خدا عزت و حكمت اوست ، زيرا كسى كه وعدهء خود خلاف مىكند ، از تحقق بخشيدن به آن عاجز است و خداى تعالى را عجز نيست كه همه قدرت و علو است .
«
وَ هُوَ الْعَزِيزُ الْحَكِيمُ
- و او پيروزمند و حكيم است . » نيرومند و تواناست .
كسى كه وعدهء خود خلاف مىكند يا به علت جهل است . مثل اين كه كسى به برادر خود وعدهاى دهد ولى چندى بعد متوجه شود كه نمىدانسته كه اداى آن از عهدهء او بيرون است و حال آن كه خدا هم پيروزمند است و هم حكيم . و علمش بر همه چيز غلبه دارد .
[ 10 ] از نشانههاى عزت و قدرت او ابداع و متانت است كه در همهء مخلوقات او متجلى است .