[ 6 ] سياق و روش قرآن اين است كه مسائل مختلف و حقايق را با بيان اضدادشان به ما مىشناساند . مثلا از آتش ياد مىكند تا ما بهشت را بشناسيم و با ذكر كفر ، ايمان را به ما مىشناساند . در اين جا از حالت مخالف احسان ياد مىكند .
در آن جا هر كس به خاطر هدايت ، چيزى در راه خدا انفاق كند در نتيجه اساس هدايت را به احسان و انفاق در سرزمين دل خود استوار مىسازد . و كسى هم هست كه در راه ضلالت خرج مىكند و سخنان بيهوده و باطل مىخرد . هر دو از مال و جان خود مايه مىگذارند ولى يكى براى هدايت و ديگرى براى ضلالت .
«
وَ مِنَ النَّاسِ مَنْ يَشْتَرِي لَهْوَ الْحَدِيثِ لِيُضِلَّ عَنْ سَبِيلِ اللَّهِ بِغَيْرِ عِلْمٍ
- بعضى از مردم خريدار سخن بيهودهاند تا به نادانى مردم را از راه خدا گمراه كنند . » ولى چرا هدف اينان گمراهى است تا آن جا كه مىبينى سخنان باطل را مىخرند ؟ زيرا مىبينند كه حق با خودخواهىهايشان سازگار نيست كاملا بر عكس نيكوكاران كه حق را محور خود مىبينند . دل انسان محال است كه همواره خالى بماند . پس اگر آن را به ايمان و علم پر ننمود خانهاى براى لهو و انحرافات خواهد بود .
/ 127 لهو گفتار و كردارى است كه هيچ هدفى نداشته باشد و سرانجام به زيان انسان باز مىگردد . پس اينان چند درهم مىدهند و لهو را مىخرند . براى به دست آوردن آن عمر عزيز را هدر مىدهند . مثلا فيلمها و نوارها و مجلات و كتابهاى منحرف را مىخرند . مسلم است كه اينها انسان را از آيات خدا دور مىسازند .
«
وَ يَتَّخِذَها هُزُواً
- قرآن را به مسخره مىگيرند . » بر عكس نيكوكاران كه به آيات خدا راه خود مىيابند و به فيض « هدى و رحمة للمحسنين » نائل مىآيند . و اين از خطرناكترين مراحلى است كه بشر در طريق ضلالت خود به آن مىرسد .
«
أُولئِكَ لَهُمْ عَذابٌ مُهِينٌ
- نصيب اينان عذابى است خوار كننده . »