« در زمين آن گاه كه به / 123 صلاح آمده است فساد مكنيد و خدا را از روى بيم و اميد بخوانيد و رحمت خدا به نيكوكاران نزديك است » .
از آيات مباركه قرآن چنين مستفاد مىشود كه كسانى كه دين را وسيلهء چپاول و استثمار ديگران مىگيرند يا از آن به عنوان مركبى در طريق مصالح مادى خود سوء استفاده مىكنند ، دين را چنان كه بايد نفهميدهاند ، زيرا دين را كسى نيك درمىيابد كه نيكوكار باشد و دور از شهوات و هواهايش . « و اين قرآن را كه براى مؤمنان شفا و رحمت است نازل مىكنيم ولى كافران را جز زيان نيفزايد » .
با آن كه همگان احسان را تمجيد مىكنند ولى چون به مرحلهء عمل مىرسد خود از آن پرهيز مىكنند . پس چگونه اين صفت را در خود به وجود آوريم و بارور سازيم ؟
به وسيلهء نماز . زيرا نماز در انسان انگيزههاى احسان را به وجود مىآورد و به زكات كه سبب پاكى دل از حب ذات مىشود ، همان گونه كه باعث پاك شدن مال است و نيز به وسيلهء يقين . هر چه انسان به حقايق بيشتر برسد ، مثل يقين به مرگ و يقين به روز جزا دست عطايش گشادهتر مىشود و بيشتر به احسان روى مىآورد .
انسان بايد به اين حقيقت برسد كه چيزى را كه انفاق مىكند به هدر نمىرود ، بلكه به صورت بهشتهايى كه خدا براى پرهيزگاران مهيا كرده است به او باز مىگردد . پس احسان و انفاق در حق ديگران خود فايدهاش از آنچه براى خود خرج مىكند بهتر است و سودمندتر .
در سيرهء رسول اللَّه ( ص ) آمده است كه آن حضرت گوسفندى ذبح كرد و تصدق كرد . جز شانهاش چيزى باقى نماند . عايشه او را گفت : يا رسول اللَّه جز شانهاش هيچ باقى نمانده است . حضرت در جواب فرمود : هيچ جز شانهاش هدر نشده ، زيرا او مىدانست كه آنچه انسان خود مىخورد و بدان متنعم مىشود تمام شده و هدر رفته است و آنچه در راه خدا انفاق مىكند باقى مىماند و در روز قيامت جز عمل صالح از هيچ چيز فايدهاى به آدمى نرسد .
/ 124 در پايان اين درس قرآن از آنان كه در سمت ديگر قرار دارند سخن مىگويد .
تفسير هدايت (فارسى) — صفحة 100
مساهمون: احمد آرام
ص١٠٠