تفسير اين جزء از آيهى شريفه
( كَلَّا إِذا بَلَغَتِ التَّراقِيَ وَ قِيلَ مَنْ راقٍ )
را بيان فرماييد ؟
آيا آنچه در بعضى از روايات اهل بيت ( عليهم السلام ) وارد شده كه مضمون آنها تاكيد به قرائت دعا و يا برداشتن بعضى از حرزها جهت رسيدن به امنيت و رفع بيمارى و بدست آوردن شفا مىباشد ، صحيح است ؟ چگونه بين اين روايات و بين لزوم مراجعه به پزشك و استفاده از اسباب طبيعى در رفع مريضىها بايد جمع نمود ؟
( بسمه تعالى ) : ( وقيل من راق ) اين جمله كلام آدمىزاد و انسان است هنگامى كه به حالت احتضار و مرگ مىرسد . او در اين حال همه چيز را فراموش نموده و فقط به فكر نفس خود مىباشد . در اين حالت با عجز و ناتوانى مىگويد ( من راق ) چه كسى مرا شفاء و صحت مىدهد و ( ظن انه الفراق ) او در اين حال يقين مىكند كه وقت فراق و جدايى از دنيا رسيده و بايد ازخويشان و نزديكانش جدا شود و اين يقين به مرگ و رفتن از دنيا منافات ندارد ، با اينكه خداوند او را شفا داده و دوباره صحت و عافيت را به او به خاطر توسل خانواده و يا دوستان و نزديكان و يا به دعاى خودش عنايت فرمايد و آنچه كه در دعاى اهل بيت در خواندن دعا و يا استفادهى بعضى از احراز وارد شده ، همه از باب اقتضاء بوده و تاثير آنها به شكل تاثير علت تامه نمىباشد ؛ زيرا چه بسا آنچه كه