پيشينيان » .
قوم عاد پيامبر خود را با اين گفته به مرتجع بودن و داشتن انديشههاى عقب مانده متهم كردند . پيامبر خدا نوح ( ع ) به فرزندان خود خبر داده بود كه پس از او از نسل وى پيغمبرى مبعوث خواهد شد ، و آنان را از وصف او آگاه كرده و فرمانبردارى از وى را به ايشان گوشزد كرده بود ، و اين وصيت ميراثى بود كه از نسلى به نسل ديگر انتقال مىيافت ، و ايشان را هر سال جشنى بود كه در آن از وصيت و سفارشى نياى خويش نوح ( ع ) ياد مىكردند ، و چون هود به پيامبرى بر ايشان مبعوث شد ، نسبت به او كافر شدند و لعنت خدا بر كافران قرار گرفت .
در حديثى از امام صادق ( ع ) روايت شده است كه گفت :
« چون دوران نبوت نوح ( ع ) منقضى شد و ايام او پايان پذيرفت ، خداوند به او چنين وحى كرد : اى نوح ! پيامبرى خويش را به پايان رسانيدى و روزهاى خود را تمام كردى ، پس علم و ايمانى را كه در نزد تو است ، و اسم بزرگ ، و ميراث علم ، و آثار علم نبوت را در ذرّيه و نسل خودت كه پس از تو خواهند قرار ده ، چه من آن را قطع نخواهم كرد به همان گونه كه از همهء خاندانهاى نبوت كه ميان تو و آدم ( ع ) بودهاند قطع نكردهام ، / 93 و زمينى را بر جاى نمىگذارم مگر اين كه در آن عالمى بوده باشد كه به وسيلهء وى دين من و فرمانبردارى از من شناخته شود ، و وسيلهء نجاتى براى كسانى باشد كه در ميان مرگ يك پيامبر و بعثت پيامبرى ديگر به دنيا مىآيند » .
و او ( ع ) گفت :
« و نوح به سام ( پسرش ) از آمدن هود عليه السلام بشارت داد » . « 26 » [ 138 ] «
وَ ما نَحْنُ بِمُعَذَّبِينَ
- و ما گرفتار عذاب نخواهيم شد . » يعنى براى كرامت و مقامى كه در نزد خدا داريم ، عذاب نخواهيم ديد ، و شايد چنان تصور مىكردند كه از جهت غير ممكن بودن عذاب گرفتار عذاب
هامش
( 26 ) - نور الثقلين ، ج 2 ، ص 62 .