نشان نمىدهند ، و سپس از پروردگار بزرگ با آوردن دو نام عزت و رحمت ياد مىكند .
شرح آيات :
[ 69 - 70 ] از داستانهاى سرور خودمان ابراهيم - عليه السلام - چنين بر ما معلوم مىشود كه فطرت ايمانى وى پيش از آن كه وحى بر او نازل شود تجلّى پيدا كرده بوده است ، و با همين فطرت با بزرگترين فساد يعنى پرستش بتان و پيروى بى حاصل و بى راهنمايى از پدران رو به رو شده بود .
انحراف آدميزاد با تحريك شيطان و نيروى شهوتها آغاز مىشود ، ولى هر چه زودتر لباس مشروع بودن آن را در ميان مىگيرد و مدعيان دروغين علم و دين ، به فرمان خوشگذرانان و كامرانان به آن رنگ قداست دينى مىدهند ، و پرستش اصنام و بتان در نزد قوم ابراهيم از همين قرار بوده است .
«
وَ اتْلُ عَلَيْهِمْ نَبَأَ إِبْراهِيمَ * إِذْ قالَ لِأَبِيهِ وَ قَوْمِهِ ما تَعْبُدُونَ
- و بخوان برايشان خبر ابراهيم را در آن هنگام كه به پدرش و خويشان گفت : شما چه مىپرستيد ؟ ! » ابراهيم نخست پدرش را ، كه نه پدر بلكه عموى او آزر بود و او را به فرزندى اختيار كرده بود ، در معرض چالش قرار داد ، و شايد سبب آن دو چيز بوده است :
/ 64 اولا : اين كه پدرش مسئول مستقيم او و كسى بود كه آموزشهاى جامعه خود را دربارهء او اجرا مىكرد ، و به ميانجيگرى او ابراهيم در زير فشار مجتمع قرار گرفته و در جهت پرستش بتان رانده مىشد .
ثانيا : ابراهيم در يك محيط عقب افتاده و ارتجاعى تقليد از پدران قرار داشت ، و به همين سبب شايسته چنان بود كه چالش خود را نخست در حق مردمان همين محيط آغاز كند تا پيشوا و نمونهاى براى همهء كسانى باشد كه در چنين مجتمع عقب افتادهاى زندگى مىكنند .
[ 71 ] به فساد خود اعتراف كردند كه بتانى را مىپرستند كه هيچ سود و