فراموش مىكنى .
پس انسان جز در هنگام نيازمندى خدا را نمىشناسد ، و در آن هنگام كه نيازمندى او پايان يافت ، معرفت او نيز با آن به پايان مىرسد ، پس در آن هنگام كه بر كشتى سوار مىشود و با آن امواج دريا را مىشكافد و به هراس مىافتد ، با تمام اخلاص قلب به خداى سبحانه و تعالى توجه پيدا مىكند .
او خدايى است كه به او پناه مىبرى ، و در وقت نيازمندى قلب تو به او اتصال پيدا مىكند ، يعنى در آن هنگام كه همهء درها بر روى تو بسته است ، و هيچ نجات دهندهاى از بلا براى تو باقى نمانده است ، هيچ راهى براى نجات تو باقى نمىماند جز آن كه با دعاى خالص به كوفتن درهاى آسمان بپردازى ، و ناتوانى خويش را بر قدرت خداوند متعال عرضه كنى ، و در اين هنگام است كه پاسخ الاهى به دعايت دستگير تو مىشود و همهء موانع و مشكلات را از پيش پاى تو برمىدارد ، و اين است آثار خدا كه به وسيلهء آنها او را مىشناسيم و از معرفت او برخوردار مىشويم .
سپس خداوند متعال در باز پسين آيات اين سوره از نعمت خويش بر مردم مكه كه آن را حرمى ايمن قرار داد ، در حالى كه مردمان از پيرامون آن ربوده مىشدند ، سخن مىگويد .
/ 486 ولى آنان را ، با وجود اين نعمت در نزد ايشان ، مىبينيم كه به باطل ايمان مىآورند و به خدا كفر مىورزند ، و فرستادهء او را تكذيب مىكنند ، و اين عادت مردم شهرها است كه تكذيب كنند و نعمتى را كه خدا به ايشان ارزانى داشته است ، فراموش سازند ، و بلكه نعمتها را وسيلهاى براى فساد قرار دهند .
بر عكس ايناناند كسانى كه به خدا و فرستادهاش ايمان آوردهاند و از او پيروى مىكنند و با او به جهاد مىپردازند ، و خدا در راهى كه پيش مىروند آنان را هدايت مىكند . و سرانجام به باغهايى مىرسند كه در آنها نهرها روان است ، و خدا نيكوكاران را يارى مىكند ، و آنان كه كفر ورزيدند جايگاهشان در دوزخ است كه بد جايگاهى است .
تفسير هدايت (فارسى) — صفحة 458
مساهمون: احمد آرام
ص٤٥٨