مىبايستى عذابى باشد كه به صورت عاجل و ناگهان بر كافران به خدا نازل شود ، و اين را نمىدانند كه اگر چنين شود ، ايمان براى آنان سودى نخواهد داشت ، چون ديگر نيستند كه از ايمان خويش بهرهمند شوند ، و اين را نمىدانند كه عذابى كه خواستار آنند ايشان را در ميان گرفته است ، و آنان به سبب ظواهر زندگى آن را مشاهده نمىكنند ، و چون حجابها از برابر چشم و دل ايشان برداشته شود آن را خواهند ديد .
براى رهايى از عذاب خدا مىبايستى كه به او ايمانى خالص داشته باشيم ، و براى نبودن چنين ايمانى در خودمان نمىتوانيم به آن متشبث شويم كه چيرگى سلاطين جور و كفر مانع ايمان آوردن ما شده است ، چه زمين خدا گسترده است و به راحتى مىتوانيم از حوزهء تسلط اولياى كافر خارج شويم و به جاى ديگر زمين مهاجرت كنيم ، و نيز ترسيدن از مرگ شايسته نيست ، بدان جهت كه همه كس مرگ را خواهد چشيد و بازگشت همگان به پروردگارشان است .
/ 476 پس بر شخص خردمند واجب است كه خواهان پاداش خدا شود كه آن را ويژهء مؤمنانى قرار داده است كه به كارهاى نيك و شايسته مىپردازند ، و اين پاداش به صورت كاخها و غرفههايى از بهشت است كه جاودانه در آن به سر خواهند برد ، مگر نه اين است كه بر بلا صبر كردند و بردبارى نشان دادند ، و به سبب توكلى كه بر خداى خود داشتند ، در سختيهاى زندگى هرگز دچار نوميدى نشدند ، و ترس قطع شدن روزى نداشتند ، بدان سبب كه روزى هر جنبنده به دست خدا و او شنوا و دانا است .
( و خدا آنان را به فطرتشان مىخواند ) پس اگر از ايشان بپرسى كه چه كس آسمانها و زمين را آفريده است ، به اين امر اعتراف مىكنند كه خالق آنها خدا است ، و او خورشيد و ماه را مسخّر انسان ساخته ، پس چرا اجازه مىدهند كه شيطان گمراهشان سازد ؟ ! و خدا روزى هر كس را كه خواهد گسترش مىدهد ، و بر هر كه خواهد تنگ مىگيرد ، و علم او بر هر چيز محيط است ، پس چرا بايد از فقر بترسيم و به طمع
تفسير هدايت (فارسى) — صفحة 448
مساهمون: احمد آرام
ص٤٤٨