نزد او مىآيند ، با مهربانى به طرف آنان رفت و خواستار آن شد كه در خانهاش به مهمانى او درآيند ، ولى قوم لوط تا اين خبر را شنيدند به سوى او شتافتند و خواستار پرداختن به عمل زشت خويش با مهمانان لوط شدند ، پس سخت اندوهناك و دلتنگ شد و نمىدانست كه چه كند ، ولى چون مهمانان حيرت لوط را ديدند ، به او آرامش بخشيدند . . .
«
وَ قالُوا لا تَخَفْ وَ لا تَحْزَنْ
- و گفتند كه : نترس و اندوهگين مباش . » براى آينده ترسى به خود راه مده ، و بر گذشته اندوه مخور ، چه ما فرستادگان آسمانى به سوى توايم . . .
«
إِنَّا مُنَجُّوكَ وَ أَهْلَكَ إِلَّا امْرَأَتَكَ كانَتْ مِنَ الْغابِرِينَ
- ما تو را و كسانت را نجات خواهيم داد ، مگر زنت را كه از بر جاى ماندگان ( و هلاك شوندگان ) است . » [ 34 ] «
إِنَّا مُنْزِلُونَ عَلى أَهْلِ هذِهِ الْقَرْيَةِ رِجْزاً مِنَ السَّماءِ بِما / 450 كانُوا يَفْسُقُونَ
- ما بر اهل اين شهر عذابى را از آسمان به سبب فسق و بى دينى ايشان نازل خواهيم كرد . » بايد متوجه تفاوت ميان « منزلين » با تخفيف زاء و « منزّلين » با تشديد آن باشيم ، چه اولى از ( أنزل ) مشتق است كه به معنى نازل كردن يكباره است ، در صورتى كه دومى مشتق از ( نزّل ) به معنى فرود آوردن خرده و خرده و تدريجى است ، و ملائكه در اين جا لوط را از آن آگاه كردند كه عذاب آسمانى بر فاسقان ( رجزا ) يعنى يكباره نازل خواهد شد .
اما دربارهء اين كه عذاب چگونه نازل شد ، ابو حمزهء ثمالى داستان آن را در روايتى به تفصيل چنين بيان كرده است :
از ابو جعفر - عليه السلام - روايت شده است كه گفت :
« رسول خدا - صلّى اللَّه عليه و آله - از جبرييل پرسيد كه : چه چيز سبب هلاك قوم لوط شد ؟ و او گفت : قوم لوط ساكنان شهرى بودند كه در آن خود را از بول و غايط پاك نمىساختند ، و پس از جنابت خود را شست و شو نمىكردند ، بخيل