«
وَ لا تَنْسَ نَصِيبَكَ مِنَ الدُّنْيا
- و بهرهء خودت را از دنيا فراموش مكن ، » و اين آيه دليلى بر اين گونه تفسير است ، و هر خطاى نگرشى كه دين را از دنيا جدا مىكند . چه امكان آن هست كه شخصى در كنار خانهء بسيار گرانبهاى خويش مسجدى بنا كند . ولى امام على ( ع ) تفسير ديگرى براى اين آيه دارد كه سازگار با سياق آيات و روحيهاى حريص و آزمند است ، كه قارون مترف و مفسد نمونهاى از آن بود ؛ امام ( ع ) مىگويد :
« تندرستى و قدرت و آسايش و جوانى و نشاط خود را فراموش مكن و با آنها خواستار آخرت باش » . « 34 » زيرا كه آنچه از دنيا باقى ماند جز آن چيزى نيست كه انسان آن را به آخرت روانه مىكند . سپس سياق دربارهء ضرورت احسان به مردم تأكيد مىكند ، و احسان و نيكوكارى عبارت از بخشيدن مالى به ديگران علاوه بر حقوق مالى واجب شرعى است ، و در اين شك نيست كه ثروت روى هم انباشته شدهء بدون احسان براى صاحب آن گوارا نخواهد بود ، و لذتى كه شخص از احسان مىبرد بسيار بيشتر از آن لذت جسمانى است كه از بيشتر مصرف كردن نعمتهاى دنيا مىبرد ، و علاوه بر اين احسان نقمت محرومان را بر صاحب ثروت مىمكد و آن را به نام نيك مبدل مىسازد ، و در نزد خدا پاداشى بزرگ دارد ، در صورتى كه آزمندى به فساد و استكبار در زمين مىانجامد .
«
وَ أَحْسِنْ كَما أَحْسَنَ اللَّهُ إِلَيْكَ وَ لا تَبْغِ الْفَسادَ فِي الْأَرْضِ إِنَّ اللَّهَ / 374 لا يُحِبُّ الْمُفْسِدِينَ
- و نكويى كن به همان گونه كه خدا به تو نيكى كرده است ، و به جستجوى فساد در زمين مباش كه خدا مفسدان را دوست نمىدارد . » شايد پايان آيهء ( 76 )
إِنَّ اللَّهَ لا يُحِبُّ الْفَرِحِينَ
با اين آيه از آن لحاظ هماهنگى دارد كه غرور ( فرخ ) به پيدايش فساد در زمين مىانجامد .
هامش
( 34 ) - تفسير نمونه ، ج 6 ، ص 156 .