چيز را با اين كار از دست خواهند داد نه با ايمان آوردن به آن ، مگر سپاسگزارى انديشيدن در عوامل و وسيلهء حفظ آن و در نتيجه خود پاسدارى از نعمت نيست ؟ ! [ 60 ] 3 - عاليترين هدفى كه واجب است شخص براى دست يافتن به آن تلاش كند ، نعيم آخرت است نه متاع دنيا ، و دنيا بايد همچون وسيلهاى در خدمت هدف بزرگتر بوده باشد . ولى گروه كثيرى از مردم در كنار وسيله توقف مىكنند و هدف را فداى آن مىسازند ، و اين نتيجهء ناچيزى خواستها و تنگى افق ديد ايشان است .
«
وَ ما أُوتِيتُمْ مِنْ شَيْءٍ فَمَتاعُ الْحَياةِ الدُّنْيا وَ زِينَتُها
- و هر چه به شما داده شده ، متاع و كالاى زندگى دنيا و آرايش آن است . » متاع وسيلهاى براى رسيدن به هدفى و به تعبير ديگر از ضروريات است ، و متاع مسافر / 351 هر چيزى است كه در سفر به آن نياز دارد ، و زينت وسيلهاى براى زيبا شدن و از كماليات است .
«
وَ ما عِنْدَ اللَّهِ خَيْرٌ
- و آنچه در نزد خدا است خوب و خير است . » از لحاظ سود بردن و سود رساندن ( بعد مادّى ) .
«
وَ أَبْقى
- و پايدارتر است . » از لحاظ دوام ( بعد زمانى ) .
«
أَ فَلا تَعْقِلُونَ
- پس چرا خرد خود را به كار نمىاندازيد ؟ » در آدمى دو جنبه وجود دارد كه عبارت از عقل و شهوت است ، و طبيعت نفس بشرى متمايل به هوى و هوس است ، و خدا نگفته است كه به صورت كامل خود را از دنيا تهى كنيد ، بلكه مسئوليت برگزيدن آنچه سالم است و رسالتها و عقل آدمى ما را به آن خواندهاند ، بر عهدهء انسان است ، و آيا امكان دارد كه انسان عاقل متاع و زينت زايل شونده را بر خير دايمى برگزيند ؟
تعقلى كه آيهء كريمه ما را به آن دعوت كرده ، اين است كه دنيا را وسيلهاى براى آخرت قرار دهيم ، و اگر بنا باشد كه انسان دنيا را زيان كند ( و از زمين آن ربوده شود ) ، در صورتى كه اين زيان در راه خدا بوده باشد ، هرگز ضرر نخواهد كرد ،