[ 53 ] «
وَ إِذا يُتْلى عَلَيْهِمْ قالُوا آمَنَّا بِهِ إِنَّهُ الْحَقُّ مِنْ رَبِّنا إِنَّا كُنَّا مِنْ قَبْلِهِ مُسْلِمِينَ
- و هر گاه ( قرآن ) بر ايشان خوانده شود ، مىگويند كه : به آن ايمان آورديم زيرا كه حق و از پروردگار ما است ، و ما پيش از آن از اسلام آورندگان و تسليم شدگان به آن بودهايم . » [ 54 ] و خداوند اجر اين گونه كسان را دو برابر مىدهد :
«
أُولئِكَ يُؤْتَوْنَ أَجْرَهُمْ مَرَّتَيْنِ
- به اين گونه كسان مزد و پاداشى دوباره داده مىشود . » يك بار براى ايمان آوردنشان به اين كتاب كه كامل كنندهء رسالتهاى پيش از آن است ، و بار ديگر براى آن كه به كتاب نازل شدهء بر خود ايشان ايمان آوردهاند ، و در برابر آن شكيبايى نشان دادند ، و آنها را همچون عالمان بدشان تحريف نكردند ، و در مقابل فشار قدرت و ثروت سر تسليم فرود نياوردند .
«
بِما صَبَرُوا
- به سبب شكيبايى و صبرى كه نشان دادند . » بر آزارى كه از ايمان آوردن به كتاب بر ايشان رسيد ، و شايد بزرگترين پاداشى كه خداوند به ايشان خواهد داد ، در برابر بردبارى آنان در ايام فترت بوده باشد كه گردنكشان و طاغيان استيلا پيدا كردند ، و مردمان منحرف شدند ، و جز بازماندهء مستضعفى از مؤمنان باقى نماند كه فرمان به شكيبايى يافتند و به عمل كردن به پرهيزگارى و تقوى ، و پاسخ دادن به رنج و آزار كفار و منحرفان با سعهء صدر و حسن خلق و بخشندگى و وارد نشدن در مجادلهء بى حاصل با كسانى كه از دين خدا منحرف شده بودند .
/ 340 بنا بر اين معنى صبر عبارت از چيزى خواهد بود كه سياق پس از اين به بيان آن خواهد پرداخت ، و اين آيات براى بيان روش عمل مؤمنان در دوران تقيه و پرهيز است كه در صبر و گذشت و انفاق و دورى گزيدن از لغو جاهلان خلاصه مىشود .
«
وَ يَدْرَؤُنَ بِالْحَسَنَةِ السَّيِّئَةَ
- و با نيكوكارى بدى را از خود دور مىكردند . » پيشتر گفتيم كه ستمكار بر زيان عقل خود از هواى نفس خويش پيروى