هميشه دربارهء تودههاى درماندهء خود در انديشه بود .
به همين سبب قرآن اولين چيزى كه از موسى ( ع ) در سراى هجرت او به ما مىگويد ، نخستين اقدامى است كه براى خدمت به مردم و احسان به ايشان در آن جا صورت گرفت ، نگفت كه : نخستين واجب پيروز شدن بر طاغوت است ، و پس از آن دربارهء مستضعفان و خدمت به ايشان مىانديشم ، هرگز . . . پس تو اى مرد مؤمن ، كه در مسير بناى دولتى اسلامى قرار گرفتهاى بر تو واجب است كه با تمام نيرويى كه خدا به تو عطا كرده به خدمت مردم برخيزى ، چه اين كار انسان را تربيت مىكند ، و موهبتهاى نيك را در او پرورش مىدهد ، و در نتيجه او را شايستهء براى تحمل مسئوليت رسالى مىسازد .
/ 284 و در آخرين آيه صورت نمونهاى براى روش فرد مؤمن در دعا كردن مىيابيم .
شرح آيات :
فَإِذَا الَّذِي اسْتَنْصَرَهُ بِالْأَمْسِ يَسْتَصْرِخُهُ
[ 18 ] «
فَأَصْبَحَ فِي الْمَدِينَةِ خائِفاً يَتَرَقَّبُ
- پس در شهر هراسان و چشم به راه شب را به صبح رسانيد . » موسى ( ع ) به اعتبار آن كه معارض دستگاه حاكم بر امور بود ، در معرض جستجو قرار داشت ، تا چه رسد به اين كه اكنون فردى از آنان را كشته است ! ترسى كه آيه از آن حكايت مىكند ، ترسى مثبت است كه از صاحب آن مىخواهد تا دربارهء عمل در اوضاع و احوال دشوار بينديشد ، نه ترسى منفى كه شخص را به توقف از عمل و خشوع دعوت مىكند ، و ميان اولى كه منعكس كنندهء اسلوب كار است ، و دومى كه منعكس كنندهء خود كار است ، تفاوت وجود دارد .
موسى ( ع ) لحظهاى از جهاد در راه خدا باز نايستاد ، ولى با پرهيز و حذر و مراقبت حوادث و واكنشهاى دستگاه حاكم بودن حركت مىكرد . و اين امرى است كه شخص را به آمادگى محافظتى در مقابل هر واكنشى از جانب آن مىخواند .