«
إِنَّهُ عَدُوٌّ مُضِلٌّ مُبِينٌ
- او ( يعنى شيطان ) دشمنى آشكارا گمراه كننده است . » / 278 [ 16 ] موسى بر دشمنش پيروز شد ، ولى اين كار سبب مغرور شدن به اين پيروزى براى او نبود ، بلكه مىخواست غرورى را كه معمولا نصيب پيروزمندان مىشود بكشد ، و اين كار را از طريق استغفار و متهم كردن نفس به كوتاهى انجام داد ، و شايد به همين سبب باشد كه خدا به فرستادهاش محمد ( ص ) فرمان داد كه پس از پيروزى طلب مغفرت كند ، و گفت : «
إِذا جاءَ نَصْرُ اللَّهِ وَ الْفَتْحُ * وَ رَأَيْتَ النَّاسَ يَدْخُلُونَ فِي دِينِ اللَّهِ أَفْواجاً * فَسَبِّحْ بِحَمْدِ رَبِّكَ وَ اسْتَغْفِرْهُ إِنَّهُ كانَ تَوَّاباً
- چون يارى خدا و پيروزى فرا رسيد * و مردمان را ديدى كه فوج فوج به دين خدا وارد مىشوند * به ستايش پروردگارت تسبيحگوى باش و از او آمرزش خواه كه او توبه پذير و آمرزگار است . » در اين جا پيامبر خدا موسى ( ع ) را مشاهده مىكنيم كه پس از دست يافتن به پيروزى بر دشمن خدا و دشمن خودش از خدا طلب مغفرت مىكند .
«
قالَ رَبِّ إِنِّي ظَلَمْتُ نَفْسِي فَاغْفِرْ لِي فَغَفَرَ لَهُ إِنَّهُ هُوَ الْغَفُورُ الرَّحِيمُ
- گفت كه : پروردگارا ! من به خود ستم كردم ، پس مرا ببخش و خدا او را آمرزيد كه آمرزندهء مهربان است . » در تفسيرها آمده است كه : موسى ( ع ) با درآمدن به شهر عملا خطا كرد ، چه هنوز در حالت پنهانى زندگى مىكرد ، و فرعون دانسته بود كه به مخالفت با او برخاسته است ، و گروهى از بنى اسراييل بر گرد او جمع شدهاند ، پس در صدد كشتن او برآمد ، و چون در هنگام غفلت مأموران به شهر داخل شد ، اين خطايى بود كه از وى سر زد و به همين جهت از خدا طلب آمرزش كرد ، و معنى مغفرت در اين جا آن است كه خداوند سبحانه و تعالى آن را پوشيده نگاه دارد .
مثل چنين تفسيرى از امام رضا ( ع ) روايت شده ، و از اين تفسير اندازهء كتمان و پوشيده ماندن در عمل رسالى بر ما معلوم مىشود .
[ 17 ] سپس با خداى خود پيمان بست كه از نيرو و علم و حكمتى كه خدا