در آينده :
«
عَدُوًّا
- دشمنى باشد ، » و عليه آنان قيام كند و رهبر معارضان باشد ، و از آن نظر دشمن ايشان شد كه حامل ارزشهاى حق بود كه با روش باطل و منحرف ايشان سازگارى نداشت .
«
وَ حَزَناً
- و نيز مايهء اندوه آنان شود . » سبب اضطراب و پريشانى شديد فرعونيان شود ، و از آن تأسف خورند كه چرا در هنگام گرفتن از آب او را نكشتند ، و بدين گونه مشاهده مىكنيم كه كارها چنان كه خدا مىخواسته است پيش مىرود ، نه چنان كه فرعونيان خواستار آنند ؛ آنان موسى را گرفتند تا براى ايشان پسرى بوده باشد ، در صورتى كه خدا مىخواست او دشمن ايشان شود ، و نيز خواستار آن بودند كه مايهء سرور و شادمانى فرعون باشد كه شايد بى فرزندى سبب بيقرارى او شده بود ، و خدا او را سرچشمهء اندوه و مصدر ناراحتى آنان قرار داد .
براى اين اراده ، در آن هنگام كه صفحات تاريخ را بر روى حقايق و رق مىزنيم ، صورتهاى گوناگونى در اين جا و آنجا مشاهده مىكنيم .
«
إِنَّ فِرْعَوْنَ وَ هامانَ وَ جُنُودَهُما كانُوا خاطِئِينَ
- فرعون و هامان و سپاهيان ايشان بر خطا بودند . » ستمگرى خطايى است كه آثار آن تنها بر ناكامان تحميل نمىشود ، بلكه به خود شخص ستمكار نيز مىرسد .
[ 9 ] موسى را نزد فرعون حاضر آوردند ، و چون دانست كه از بنى اسراييل است - / 266 از آن جهت كه آثار نژادى از چهرهء او آشكارا خوانده مىشد - ، گفت : او را بگيريد و بكشيد .
«
وَ قالَتِ امْرَأَتُ فِرْعَوْنَ قُرَّتُ عَيْنٍ لِي وَ لَكَ
- زن فرعون ( به شوهرش ) گفت كه : اين نور چشمى براى من و تو است . » حق يك بار در مادر موسى ( ع ) تجسم پيدا كرد ، و بارى ديگر در همسر فرعون ( آسيهء دختر مزاحم ) كه به فرعون اصرار كرد كه از كشتن او صرف نظر كند و