سپس پروردگارمان از بعضى از آثار حكمت در آفرينش با ما سخن مىگويد ، و چون به كوهها نگاه كنيم چنان مىپنداريم كه آنها ساكنند و هيچ حركتى ندارند ، در صورتى كه همچون ابرها حركت مىكنند ، و آن كس كه عالمى به اين دقت را آفريده آيا آن را به علم آفريده است يا به جهل ؟
البته به علم آفريده ، پس او نيز اين را مىداند كه ما افراد بشر چه مىكنيم .
سپس آيات به ذكر بعضى از منظرههاى روز قيامت مىپردازد ، و از پاداش نيكوكارانى ياد مىكند كه خدا آنان را از هراس و ناراحتيهاى آن روز ايمن نگاه مىدارد - و اين ايمنى تنها به آنان اختصاص دارد - و كافران به رو به دوزخ افكنده مىشوند و جاودانه در آن مىمانند .
رسول خدا ( ص ) به مردمان خبر مىدهد كه خدا به وى فرمان داده است كه او را كه پروردگار مكه است و به آن حرمت بخشيده و همه چيز از او است بپرستد ، و قرآن را تلاوت كند كه براى راهنمايى او كفايت مىكند ، و هر كس راه يابد به سود خود برخاسته است ، و هر كه گمراه شود به زيان خود ، و رسول خدا ( ص ) وكيل خدا نيست ، بلكه بيم دهنده است ، و ستايش هميشه مخصوص به خدا است .
/ 240 و سوره با آياتى پايان مىپذيرد كه خواهند ديد و به آنها تهديد مىشوند ، و چنان مىنمايد كه آنها آيات و نشانههاى عذاب است .
شرح آيات :
[ 82 ] «
وَ إِذا وَقَعَ الْقَوْلُ عَلَيْهِمْ
- و چون گفته بر ايشان واقع شود . » و اجلشان فرا رسد ، و روز جزا پيش آيد .
«
أَخْرَجْنا لَهُمْ دَابَّةً مِنَ الْأَرْضِ تُكَلِّمُهُمْ أَنَّ النَّاسَ كانُوا بِآياتِنا لا يُوقِنُونَ
- براى ايشان جنبندهاى را از زمين بيرون مىآوريم كه با ايشان تكلم مىكند و مىگويد كه مردمان آيات ما را باور نمىكردند . » چون ايمان نياوردند ، قضاى مبرم دربارهء ايشان صادر شد ، و اين حكم محكمة الاهى است كه آن جانور جنبنده به خواندن آن مىپردازد .