لوط در صدد طرد مؤمنان از ميان خود برآمد ، مردم آن مىگفتند كه :
«
إِنَّهُمْ أُناسٌ يَتَطَهَّرُونَ
- آنان مردمانى طالب طهارت و پاكيزگيند . » آل لوط خواستار يك زندگى پاك و پاكيزه بودند ، و به همين جهت مخالفان طرد آنان را از ميان خود خواستار شدند . مگر پاكيزگى با عقل و فطرت انسان سازگار نيست ؟ ! البته چنين است . ولى صاحبان منطق زور و قوه به آن كارى ندارند كه حق با كيست ، چه آنان خواستار حق نيستند ، بلكه خواستار آن چيزند كه با شهوت ايشان سازگار باشد ، هر چند عين باطل است .
منطق طاغوتان در هنگام بيرون راندن مؤمنان از جامعه خود همين است ، و آنان را بدان سبب عذاب مىدهند و مىكشند كه براى برپا داشتن حكم خدا تلاش مىكنند و تو گويى كه اين كار جريمه و گناهى است ! آنان از ما مىخواهند كه نمازمان منحصر به چار ديوارى مساجد باشد ، و اما انعكاس پيدا كردن آن را بر واقعيت سياسى و اجتماعى را هرگز نمىپسندند .
[ 57 ] هنگامى كه رأى آنان بر اخراج لوط و مؤمنان به او قرار گرفت ، خدا اينان را نجات داد ، و زن منحرف لوط با ايشان بر جاى ماند و چون عذاب خدا رسيد او را نيز فرا گرفت .
«
فَأَنْجَيْناهُ وَ أَهْلَهُ إِلَّا امْرَأَتَهُ قَدَّرْناها مِنَ الْغابِرِينَ
- پس او و كسانش را نجات داديم ، مگر زنى كه او را از بازماندگان مقرر داشتيم . » [ 58 ] «
وَ أَمْطَرْنا عَلَيْهِمْ مَطَراً فَساءَ مَطَرُ الْمُنْذَرِينَ
- و بارانديم بر ايشان بارانى ، پس چه زشت است باران بيم داده شدگان . » كلمهء مطر ( باران ) در قرآن فقط براى باران بد و مخرب و مهلك به كار رفته است و اما بارانى ( الغيث ) كه از آسمان فرو مىريزد نامهاى گوناگون دارد ، و خدا هيچ باران بد و زشتى را پيش از آن كه دربارهء آن بيم داده باشد فرو نمىفرستد ، بلكه بيم مىدهد و چون آن را تكذيب كردند و از آن بهرهمند نشدند ، با آن گرفتار عذابشان مىكند .
/ 216 [ 59 ] «
قُلِ الْحَمْدُ لِلَّهِ
- بگو سپاس مىگزارم خداى را . »