معلوم مىشود كه ممكن نيست فرستادگان خدا از كسانى بوده باشند كه از كارهاى جهادى خوددارى مىكنند ، و از چالش و مبارزه و اقدام خوددارى مىورزند .
شرح آيات :
[ 45 ] «
وَ لَقَدْ أَرْسَلْنا إِلى ثَمُودَ أَخاهُمْ صالِحاً
- و بر قوم ثمود برادر ايشان صالح را به رسالت فرستاديم . » خداوند متعال براى مردم پيامبرانى مبعوث مىكند ، و آنان را از ميان قوم خودشان برمىگزيند تا به زبان خودشان با ايشان سخن گويند ، و حجت ضد ايشان رساتر باشد و تا نگويند كه : اگر پيامبر از قوم خود ما بود به دو ايمان مىآورديم .
رسالت صالح همچون رسالت ديگر پيامبران براى آن بوده كه به ايشان بگويد :
«
أَنِ اعْبُدُوا اللَّهَ فَإِذا هُمْ فَرِيقانِ يَخْتَصِمُونَ
- كه خدا را بپرستيد ، پس ناگهان آنان به دو گروه تقسيم مىشوند و به ستيزهگرى با يكديگر مىپردازند . » و در اين آيه اشارهاى به مبارزهء دو گروه از كسانى كه پيامبر بر ايشان مبعوث شده است ديده مىشود : گروهى به رسالت و پيامبرى صالح ايمان آوردند ، و گروه ديگرى نسبت به او كافر شدند و به تكذيب او پرداختند ، / 203 و مبارزه در اصل با سخن و كلمات و جدل است و سپس به رو به رو شدنهاى سخت منتهى مىشود ، و قرآن معمولا دربارهء همين رويارويى بحث مىكند كه آشكارترين آنها را در سورة القصص مشاهده مىكنيم .
[ 46 ] «
قالَ يا قَوْمِ لِمَ تَسْتَعْجِلُونَ بِالسَّيِّئَةِ قَبْلَ الْحَسَنَةِ
- گفت كه :
اى قوم ! چرا به بدى كردن پيش از نيكى كردن شتاب مىورزيد ؟ » صالح به ايشان گفت : مخالفت و چالش كردن شما با رسالت دليل بر آن است كه شما براى رسيدن به عقاب و عذاب بيش از رسيدن به ثواب و پاداش شتاب مىورزيد ، و به خود فرصت آزمودن رسالت را نمىدهيد ، و اين كار را پيش از رد كردن و منكر شدن آن انجام نمىدهيد .