نمىترسيم ، بلكه ترس ما از آن است كه قدرت برخوردار شدن سالم از طبيعت را نداشته باشيم .
حتى شخص ستمكار و گناهكار نيز مىتواند توبه كند و خدا را آمرزنده و بخشنده بيابد ، و بنا بر اين ديگر چيزى كه مايهء ترس باشد در برابر او باقى نمىماند .
[ 12 ] «
وَ أَدْخِلْ يَدَكَ فِي جَيْبِكَ تَخْرُجْ بَيْضاءَ مِنْ غَيْرِ سُوءٍ
- و دستت را در جيبت داخل كن كه چون آن را بيرون آورى ، بى هيچ نقص و بدى سفيد و درخشان خواهد بود . » گاه سفيدى قسمتى از بدن در نتيجهء مرض برص است كه بد است ، ولى موسى چنين بيمارى نداشت و سفيدى دست وى بر اثر نورى بود كه از آن برمىخاست .
«
فِي تِسْعِ آياتٍ
- با نه آيت و نشانهء معجزه آميز . » كه هفتتاى از آنها آيات بيم دادن و عذاب بود ، يعنى : خون و شپش و ملخ و قورباغگان و طوفان و اژدها و شكافته شدن دريا ، و دو تاى ديگر آيات رحمت ، يعنى يد بيضا و بيرون جستن آب از پاره سنگى كه موسى ( ع ) عصاى خود را بر آن كوفت .
«
إِلى فِرْعَوْنَ وَ قَوْمِهِ إِنَّهُمْ كانُوا قَوْماً فاسِقِينَ
- به سوى فرعون و قوم او روانه شو كه آنان قومى فاسق و نافرمان نسبت به خدا بودهاند . » / 162 و فسق به معنى از حدّ خود تجاوز كردن است ، و انحراف از راه راست نيز فسق نام دارد .
[ 13 ] «
فَلَمَّا جاءَتْهُمْ آياتُنا مُبْصِرَةً قالُوا هذا سِحْرٌ مُبِينٌ
- و چون آيات بصيرت بخش ما به ايشان رسيد ، گفتند كه اين جادويى آشكار است . » آيات آشكار بود و امكان شك كردن در آنها وجود نداشت ، ولى آنان موسى را به جادوگرى متهم كردند تا بهانهاى براى كفر ورزيدن آنان به آيات بوده باشد ، و نيز بدان سبب كه مىخواستند به مردم ستم كنند و در زمين به استكبار و گردنكشى بپردازند ، و رسالت الاهى آنان را از اين كار منع مىكرد ، رسالت را به