«
وَلَّى مُدْبِراً وَ لَمْ يُعَقِّبْ
- پشت كرد و گريخت و بازنگشت . » يعنى اين كه امر را مرحله به مرحله و لحظه به لحظه دنبال نكرد ، ولى غايت الاهى پيوسته و در هر حال به يارى او برمىخاست ، و به همين سبب براى دلگرمى او چنين ندا رسيد :
«
يا مُوسى لا تَخَفْ إِنِّي لا يَخافُ لَدَيَّ الْمُرْسَلُونَ
- اى موسى ! نترس كه در نزد من فرستادگان نمىترسند . » رسالت و فرستادگى بخشش الاهى تازهاى است كه به رسول عطا مىشود ، و يك نبوغ فكرى نيست ، يا رشدى طبيعى در زندگى وى ، و به همين سبب بود كه موسى ( ع ) از عصايى كه خود بر زمين افكند به هراس افتاد ، چه نمىدانست كه به مار مبدّل خواهد شد .
موسى ( ع ) در يك لحظه به افق پيامبرى صعود كرد و از حاملان رسالت الاهى شد ، و از آن پس امر خدا را بدون ترس و تردد به انجام مىرسانيد ؛ و چه بزرگ است تحولى كه وحى در اين / 161 انسان ضعيف به وجود مىآورد ، و با آن به نيرويى ما فوق نيروى مادّى دست مىيابد ، بدان جهت كه سبب نزديك شدن او به پروردگار قدرت و جبروت است .
و فرستاده لازم است كه نترسد ، چه در تحرّك خود بر نيروى غيبى مطلق متّكى است .
[ 11 ] «
إِلَّا مَنْ ظَلَمَ ثُمَّ بَدَّلَ حُسْناً بَعْدَ سُوءٍ فَإِنِّي غَفُورٌ رَحِيمٌ
- مگر كسى كه ستم كند ، و سپس ستمگرى را كه بد است به نيكى بدل سازد ، كه من آمرزنده و مهربانم . » آن كس كه بايد در برابر خدا بترسد موسى ( ع ) و ديگر پيامبران و فرستادگان نيستند ، بلكه ستمگرانند كه به سبب گناهان و كارهاى بدشان گرفتار ترس مىشوند ، و ما چرا بايد از خداوند ارحم الراحمين بترسيم ؟ ! چيزى كه هست اين كه گرفتارى از خود ما آغاز مىشود و به خود ما پايان مىپذيرد و سبب آن گناهان و نافرمانيهاى ما است پس ، مثلا ، طبيعت را خدا آفريده است و ما از آن