/ 150
هدايت و مژده براى مؤمنان
رهنمودهايى از آيات :
محور درسهاى سورهء نمل - همچون سورهء شعراء - رسالتهاى الاهى و خصايص و ويژگيهاى آنها ، و بنا بر اين گواهيهاى فطرى و وجدانى گواه بر صدق و راست بودن آنها است .
سوره با اشاره كردن به قرآن حكمتآميز آغاز مىشود ، و آن كتابى است كه تنها اشاره كردن به واقعيت علمى و شناخت حقيقت آن براى ما كفايت مىكند ، بدان سبب كه براى دريافت حقايق آشكار جهانى - كه هواهاى نفسانى و غفلت ما را از آنها غافل كرده است - نيازى بيش از اين اشاره ضرورت ندارد ، زيرا كه عقل و و جدان و فطرت ، و در نتيجه انسان با افزارهاى فهمى كه در اختيار دارد ، و با وسايل دست يافتن به معرفت ، آن كس است كه شايستهء شناخت و دست يافتن به حقايق است ، و راهنما و ياد آورند . و بيم دهنده براى او چيزى جز ابلاغ و يادآورى نيست : «
فَذَكِّرْ إِنَّما أَنْتَ مُذَكِّرٌ ، لَسْتَ عَلَيْهِمْ بِمُصَيْطِرٍ
- پس ( اى پيغمبر ! ) تو يادآور باش و برايشان مسيطر و مستولى نيستى » و بسيارى از سورههاى / 151 قرآن حكيم براى اشارهء به خود قرآن به همين گونه آغاز مىشود .
در قرآن آيهها و تشريعها و مقرراتى وجود دارد ، و آن از طريق علامتها و اشارهها ما را به خدا راهنمايى مىكند ، و به نامهاى نيكوى او ، و به سنّتهاى جهانى و جز آن كه خدا آنها را در زندگى به جريان انداخته است ، و از سوى ديگر دستورها و اوامر ثابت و قوانين مستمرى در حيات تشريعى انسان است .
در ابتدا قرآن از طريق بخشيدن آرزو و اميد و هدايت ما را به خدا راهنمايى