ثالثا : راهنما و رحمتى براى مؤمنان است .
رابعا : ميان مردمان به حق داورى مىكند .
و خدا به رسولش فرمان مىدهد كه بر او توكل كند ، و اعتنايى به آن منكران نداشته باشد كه خدا آنان را به مردگان و كران تشبيه مىكند ، بلكه بايد به مؤمنانى توجه داشته باشد كه اسلام آورده و به پروردگار خود تسليم شدهاند .
همگان را از عقاب در روزى بر حذر مىدارد كه خدا براى ايشان جنبندهاى را از زمين بيرون مىآورد كه با آنان سخن مىگويد .
در آن هنگام كه بعضى از مجرمان در محشر حضور پيدا مىكنند و از ايشان پرسيده مىشود كه : چرا آيات خدا را تكذيب كرديد ! به سبب ستمى كه كرده بودند گرفتار مىشوند .
سپس قرآن ما را به ياد خدا مىاندازد ، و اين كه چگونه شب را براى آرامش و روز را براى تأمين معاش قرار داده است ، ولى با دميده شدن در صور همه را به هول و هراس و فزع مىاندازد ، و از اين آشوب بزرگ كسى جز نيكوكاران نجات نمىيابد ، و كسانى را كه بدكاره بودند به رو در آتش دوزخ مىافكنند .
در پايان سوره رسول خدا به اعتبار حامل بودن رسالات خدا طرف خطاب قرار مىگيرد ، و از پرستش خدا و تلاوت قرآن او سخن به ميان مىآيد . پس هر كه طلب هدايت كند براى خود و به سود خود چنين كرده است ، و امّا دربارهء گمراهان پيامبر تكليفى جز بيم دادن ايشان ندارد .
و سوره با حمد خدا و بيم دادن منكران پايان مىيابد ، و به آنان مىگويد كه به زودى آيات معجزهآميز خدا به صورتى به ايشان خواهد رسيد كه آنها را بشناسند ، و خدا از آنچه مىكنند غافل نيست .
تفسير هدايت (فارسى) — صفحة 137
مساهمون: احمد آرام
ص١٣٧