وحى خدا را ناديده مىگيرند ، و از جملهء اين گروهند : فيلسوفان يونان و پيروان ايشان كه براى معرفت حقايق جهان بر تصورهاى ايشان اعتماد مىكردند و نه بر علم و پيروى از يك پيشواى بر حق و واقعى .
عارفان و متصوفان و گروهى از متكلمان و بعضى از متفقهان از علماى بد دينى كه از هواهاى خود و مدافعان خويش پيروى مىكنند و قلمهاى خويش را مىفروشند . همهء اينان و جز اينان از گروه شعرا محسوب مىشوند ، و نصوص اسلامى پياپى در وصف آنان و بيزارى جستن از ايشان آمده است :
1 - « دربارهء كسانى اين آيه نازل شده است كه دين خدا را تغيير دادند و به مخالفت با امر او - عزّ و جلّ - برخاستند ! آيا شاعرى را ديدهاى كه كسى از او پيروى كند ؟ ! مقصود كسانى است كه آراء و انديشههاى خويش را جانشين دين كردند / 137 و مردمان بدين گونه پيرو ايشان شدند » . « 46 » 2 - از امام باقر ( ع ) در تفسير اين آيه چنين آمده است :
« آيا شاعرى را ديدهاى كه كسى پيروى او كند ؟ ! مقصود كسانى است كه در چيزى جز دين به تفقه پرداختند و در نتيجه گمراه شدند و ديگران را گمراه ساختند » . « 47 » 3 - و از امام صادق ( ع ) روايت شده است كه گفت :
« آنان به تعلّم و تفقه چيزى جز علم پرداختند ، پس گمراه شدند و ديگران را گمراه كردند » . « 48 » 4 - در حديثى ديگر از او ( ع ) آمده است كه گفت :
« آنان داستان سرايانند » . « 49 » و از اين جا مىفهميم كه آن كسان كه شعر را براى دفاع از حق مىسرايند
هامش
( 46 ) - همان منبع ، ص 70 ، به نقل از على بن ابراهيم .
( 47 ) - همان جا .
( 48 ) - همان جا .
( 49 ) - همان منبع ، ص 17 .