شرط پنجم : آنكه براى كار حرام همانند دزدى سفر نكند
22 - 118 - سفرى كه اسباب اذيّت پدر و مادر باشد حرام است و انسان بايد در آن سفر نماز را تمام بخواند و روزه هم بگيرد .
22 - 119 - كسى كه سفر او حرام نيست و براى كار حرام هم سفر نمىكند ، اگرچه در سفر معصيتى انجام دهد ، مثلا غيبت كند يا شراب بخورد بايد نماز را شكسته بخواند .
22 - 120 - اگر به قصد تفريح و گردش مسافرت كند ، حرام نيست و بايد نماز را شكسته بخواند .
22 - 121 - اگر براى لهو و خوشگذرانى به شكار رود ، نمازش تمام است و چنانچه براى تهيّه معاش شكار رود ، نمازش شكسته است و اگر براى كسب و زياد كردن مال برود ، احتياط واجب آن است كه نماز را هم شكسته وهم تمام بخواند ، ولى نبايد روزه بگيرد گرچه در روزه هم اگر احتياط كند بسيار خوب است .
22 - 122 - كسى كه براى معصيت سفر كرده ، موقعى كه از سفر برمىگردد ، در حين بازگشت بايد نماز را شكسته بخواند خواه توبه كرده باشد يا توبه نكرده باشد مگر اين كه در برگشتن هم قصد معصيت كند يا برگشتن آن هم جزو سفر قبلى حساب شود .
22 - 123 - كسى كه براى معصيت سفر نكرده ، اگر در بين راه قصد كند كه بقيّه راه را براى معصيت برود ، بايد نماز را تمام بخواند ولى نمازهايى را كه شكسته خوانده صحيح است .
شرط ششم : آن كه از صحرانشينان و عشاير نباشد
شرط هفتم : آنكه شغل او مسافرت نباشد پس راننده و ناخدا بايد
احكام بانوان (فارسى) — صفحة 147
مساهمون: السيد محمد علي العلوي الگرگاني
ص١٤٧