« 1126 » م - كسانى كه سر تراشيدن بر آنها متعين است مثل اشخاصى كه در مسأله اول ذكر شد ، اگر سر آنها مو نداشته باشد بايد تيغ را بكشند بسر آنها ، و آن كافى است از تراشيدن سر و احتياطا بعد از كشيدن تيغ به سر ، تقصير هم بنمايد .
« 1127 » م - كسانى كه مخير هستند ميان تراشيدن سر و گرفتن موى ريش يا شارب و گرفتن ناخن ، اگر سرشان مو نداشت بايد تقصير كنند ، و اگر هيچ مو نداشتند حتى موى ابرو بايد ناخن بگيرند ، و اگر آن را هم نداشتند تيغ را بسر بكشند كافى است .
« 1128 » م - تراشيدن ريش كفايت نمىكند از تقصير .
« 1129 » م - اكتفا كردن به تقصير موى زير بغل يا عانه محل اشكال است .
« 1130 » م - محل تراشيدن سر و تقصير نمودن منى است ، و جايز نيست اختيارا در غير آنجا .
« 11131 » م - احتياط واجب آن است كه در روز عيد باشد و اگر در روز عيد انجام نداد بعيد نيست جواز تأخير تا آخر ذيحجة گرچه احتياط در عدم تأخير از ايام تشريق است .
« 1132 » م - اگر كسى سر نتراشيد و تقصير نكرد در منى و از آنجا كوچ كرد بايد مراجعت كند و عمل را انجام بدهد ، و فرقى نيست در اين حكم بين كسى كه عمدا ترك كرده يا نسيانا و سهوا يا بواسطه مسأله ندانستن .
« 1133 » م - اگر براى اين شخص ممكن نشود برگشتن به منى هرجا كه هست سر بتراشد يا تقصير كند ، و موى خود را بفرستد به منى در صورت امكان ، و مستحب است كه مو را در منى دفن كند در محل خيمه خود .
مناسك حج همراه با ادعيه و زيارات (فارسى) — صفحة 273
مساهمون: السيد محمد علي العلوي الگرگاني
ص٢٧٣