فصل هفتم : تقصير و بعض احكام آن
« 888 » م - واجب است بعد از آنكه سعى كرد تقصير كند ، يعنى قدرى از ناخنها يا قدرى از موى سر يا شارب يا ريش را بزند ، و بهتر آن است كه اكتفا به زدن ناخن نكند ، و از موى قدرى بزند ، بلكه موافق احتياط است ، و تراشيدن سر در تقصير كفايت نمىكند بلكه حرام است و چنانچه از روى عمد و علم بتراشد بايد يك گوسفند كفاره بدهد و بنابر احتياط اين حكم در جهل نيز جارى است .
« 889 » م - اين عمل نيز از عبادات است و بايد با نيت پاك و خالى از قصد غير اطاعت خدا بياورد و اگر ريا كند موجب باطل شدن عمرهاش مىشود مگر آنكه جبران كند .
« 890 » م - اگر تقصير را فراموش كند تا وقتى كه احرام حج را ببندد عمرهاش صحيح است و احتياط واجب آن است كه يك گوسفند فديه بدهد .
« 891 » م - اگر عمدا تقصير را ترك كند تا احرام بستن به حج ، عمره او باطل مىشود ، بنابر اقوى و ظاهرا حج او حج افراد شود ، و واجب است كه پس