مسأله 2611 - اگر دو نفر حيوانى را شكار كنند و يكى از آنان مسلمان و ديگرى كافر باشد يا يكى از آن دو نام خدا را ببرد و ديگرى عمداً نام خدا را نبرد ، آن حيوان حلال نيست .
مسأله 2612 - اگر بعد از آنكه حيوانى را تير زدند مثلًا در آب بيفتد و انسان بداند كه حيوان بواسطه تير و افتادن در آب جان داده ، حلال نيست ، بلكه اگر نداند كه جان دادن آن فقط بواسطه تير بوده ، حلال نمىباشد .
مسأله 2613 - اگر با سگ غصبى يا اسلحه غصبى حيوانى را شكار كند ، شكار حلال است و مال خود او مىشود ، ولى گذشته از اينكه گناه كرده ، بايد اجرت اسلحه يا سگ را به صاحبش بدهد .
مسأله 2614 - اگر با شمشير يا چيز ديگرى كه شكار كردن با آن صحيح است با شرطهايى كه در مسأله ( 2610 ) گفته شد ، حيوان شكارى را دو قسمت كنند و سر و گردن در يك قسمت بماند و انسان وقتى برسد كه حيوان جان داده باشد ، هر دو قسمت حلال است و همچنين است اگر حيوان زنده باشد ، ولى به اندازه سر بريدن وقت نباشد اما اگر به اندازه سر بريدن وقت باشد و ممكن باشد كه مقدارى زنده بماند ، قسمتى كه سر و گردن ندارد حرام و قسمتى كه سر و گردن دارد ، اگر سر آن را به دستورى كه در شرع معين شده ببرند حلال و گر نه آن هم حرام مىباشد . مسأله 2615 - اگر با چوب يا سنگ يا چيز ديگرى كه شكار كردن با آن صحيح نيست حيوانى را دو قسمت كنند ، قسمتى كه سر و گردن ندارد حرام است و قسمتى كه سر و گردن دارد ، اگر زنده باشد و ممكن باشد كه مقدارى زنده بماند و سر آن را به دستورى كه در شرع معين شده ببرند حلال و گر نه آن قسمت هم حرام مىباشد .
توضيح المسائل (فارسى) (1432 هـ) — صفحة 570
مساهمون: السيد محمود الهاشمي الشاهرودي
ص٥٧٠